Hopen op iets onverklaarbaars

Las Vegas, NEVADA – “Wooha, hebben jullie dat gezien?” Een grote zwarte man, die zichzelf later zal voorstellen als Mat Baroudi, komt enthousiast met zijn armen zwaaiend naar ons toe vanaf zijn pickup. Hij wijst naar de sterrenhemel.

“Daar, daarzo. Eerst een traag knipperend licht,” zegt hij. “Dan weet je het eigenlijk al. En het volgende moment: zoef, schoot het zo weg tot achter de bergen.”

We zijn net aangekomen op een parkeerplaats in de woestijn buiten Las Vegas. In het noordoosten hangt een bel van licht om de stad. Maar hier op deze parkeerplaats langs de snelweg, ver weg van de neonlichten en de stripclubs, de nagebouwde Eiffeltoren en de vele gokautomaten, zijn een stuk of twintig man samengekomen voor hun maandelijkse ufo-meeting: een nacht waarop ze vanuit kampeerstoeltjes urenlang naar de hemel kijken of er onverklaarbare dingen te zien zijn.

“Wat een snelheid, dat is toch onvoorstelbaar,” roept de 58-jarige Mat uit, die nog steeds extatisch is over de ufo die wij blijkbaar net gemist hebben. “Hebben jullie nog nooit van je leven zoiets gezien? Als je het eenmaal gezien hebt is niets meer hetzelfde. De gigantische indruk die het maakt om geconfronteerd te worden met hun superieure technologie, wow.”

Te lezen in de Nieuwe Revu van week 38, 2019

Zijn migranten straks ook veilig in Tucson?

Nu de regering van president Trump steeds feller op ongewenste migranten jaagt – om ze het land uit te zetten – groeit op lokaal niveau de tegenbeweging om van steden een veilige thuishaven te maken: de zogenaamde “Sanctuary Cities”. Los Angeles en Chicago beloven al dat ze mensen niet zullen vragen naar hun verblijfsstatus, maar ook in Tucson, Arizona wordt daarover gestemd. En niet omdat de politiek dat wil: het is een initiatief vanuit de inwoners zelf. Correspondent Jurriaan van Eerten liep mee met de initiatiefnemers.

Luister hem via Bureau Buitenland, VPRO.

For some, the school commute means long waits, US border agents

At 6am every weekday, dozens of children and teenagers with colourful backpacks queue at the port of entry in Nogales on the Mexican side of the US-Mexico border, each waiting for a Border Patrol officer to call them forward.

After showing proof of identification, the students walk into the United States, an impossible feat for many of their parents. Some of the students have parents who were deported, and others were born in the US while their parents were in the country with a visitor’s visa.

Read on via Al Jazeera

In El Paso, fear and anger after deadly mass shooting

August 5, 2019

Ms Reese, 85, was just buying some milk when the warning sign came.

“The boy that was working at the isle suddenly looked at me and gestured I had to go to the exit,” she said. 

“The next moment, I heard shots being fired. We all ran towards the exit, from where we were led to the store next door. While I was there, I could see elderly people coming in, with blood all over them.”

Read on via Al Jazeera

Koehandel met gevangenen in Louisiana

De Amerikaanse staat Louisiana wisselt met Oklahoma de dubieuze titel van staat met de meeste gevangen af. Ongeveer één procent van de bevolking zit achter tralies. Als Louisiana een zelfstandig land was, zou het daarmee de grootste gevangenisbevolking ter wereld hebben. Wie in de dorpjes van deze staat rondrijdt, ziet geregeld groepen gevangenen in rode T-shirts de straten vegen. Het enige wat ontbreekt is de ketting met een loden bal aan hun benen. Niet alleen zijn de gevangenen goedkope arbeidskrachten, er wordt op meerdere manieren aan hen verdiend. Een reportage van onze correspondent Jurriaan van Eerten.

Luister hem hier bij Bureau Buitenland.

Het vuur van de Agave

Señor Prieto is een man van weinig woorden. Wie bij hem langskomt om mescal te kopen, praat voornamelijk met zijn vrouw Blanca. Die biedt haar gasten graag een broodje worst aan en laat intussen een glas mescal rondgaan. Als de drank is goedgekeurd, pakt zij een lege plastic fles van onder het aanrecht en vraagt of ze die dan maar zal vullen. Vanuit een
jerrycan schenkt ze de transparante drank over in een metalen kan, en van daaruit in de fles. Nog één keer gaat het glas rond, om de verkoop te vieren.

In Bouillon Magazine van deze zomer publiceerden we een uitgebreid verhaal over mescal in de Mexicaanse staat Sonora

Deze prediker wil homo’s laten stenigen

De kerkdienst begint stevig, met het zingen van de laatste strofen van psalm 139b. Uit ongeveer vierhonderd kelen klinkt het: „Zou ik niet haten, Here, die U haten? Ik haat hen met volkomen haat, tot vijanden zijn zij mij.”

Naast een McDonald’s en een Denny’s, in een omgebouwde winkelruimte, is dit de Faithful Word Baptist Church van de omstreden Amerikaanse prediker Steven Anderson. Het publiek dat deze zondagochtend in Tempe (een voorstad van Phoenix, in Arizona) voor de dienst is gekomen ziet er doorsnee uit: jong en oud, zwart en wit. Sommigen dragen shirts, anderen zijn volledig in pak. Verschillende kerkgangers dragen pistolen op hun heupen.

Lees verder in NRC

Grensgevallen

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu #6 2019

Net na middernacht, op zaterdag 30 mei 2009, wordt Gina Gonzalez door haar man Raul Flores wakker gemaakt. Er staan politieagenten voor de deur, zegt hij. Het stel loopt langs hun 9-jarige dochtertje Brisenia Flores die op de bank slaapt – ze wilde bij de nieuwe hond zijn – en doet open. Voor de deur staan een kleine gezette vrouw en een lange magere man, allebei in camouflagepak. De man heeft een geweer en een pistool; de vrouw, die het woord voert, zegt dat de familie ervan wordt verdacht onderdak te verlenen aan voortvluchtigen.

Zodra de twee zichzelf naar binnen hebben gewerkt, schiet de man Raul Flores en Gina Gonzalez neer. Die laatste wordt in haar schouder en been geraakt, valt op de grond en doet alsof ze dood is. Liggend hoort Gonzalez haar dochter vragen waarom haar vader en moeder zijn neergeschoten. Terwijl de man rustig herlaadt, smeekt het meisje dat hij haar niet doodschiet. Dat gebeurt wel. Ook haar vader sterft.

Lezen kan via Blendle.

Mobiel wonen na de Paradise-brand

Quartzsite, Arizona – De dag dat de branden in het Californische Paradise tientallen dodelijke slachtoffers maakten, was Joni Clark Stellar bij haar zus in Los Angeles op bezoek. Haar huis brandde af, inclusief haar spullen en herinneringen; het enige dat ze daarna nog had waren haar auto, haar hond, een tas kleren en haar tent.

Voorlopig zonder plek om naartoe terug te keren, logeerde de 62-jarige Stellar eerst een aantal weken bij haar zus. Maar toen ze merkte dat ze die in de weg begon te zitten besloot ze de Amerikaanse wildernis op te zoeken en in haar tent te slapen. Het beviel haar goed. Begin januari bezocht Stellar daarom een bijeenkomst in Arizona van mensen die permanent in hun voertuigen wonen, om te kunnen beslissen of dit is hoe ze haar eigen toekomst ziet.

‘Vanwege klimaatverandering en alle gevolgen daarvan denk ik dat het beter is voortaan flexibel te zijn’, vertelde ze tijdens die bijeenkomst.

Lees verder in de Groene Amsterdammer.

Muur dwars door het land

De Tohono O’Odham is een indianenstam van wie het grondgebied tussen de Verenigde Staten en Mexico ligt. Ongeveer honderd kilometer grens loopt dwars door hun reservaat. Veel Tohono O’Odham proberen te overleven als boer, maar dat is niet makkelijk omdat zij gemangeld worden tussen drugskartels aan de ene kant, en de grenspolitie aan de andere kant. Nu president Trump een muur wil bouwen door hun land zonder hen daarbij te betrekken, zijn ze woedend. In het verleden zijn ze al verraden door de regering van de Verenigde Staten.

Terugluisteren kan via Bureau Buitenland, VPRO