In Arizona moet de evolutieleer uit de boeken

Tucson – Dat religie belangrijk is in de Amerikaanse samenleving was niets nieuws voor de dertigjarige biologieleraar David Shafer. Hij groeide op in Texas, bij streng religieuze ouders, met wie hij nooit heeft gesproken over hoe wetenschap van hem een afvallige heeft gemaakt. Als hij nieuwe mensen ontmoet kijkt hij altijd de kat uit de boom, voor je het weet zit je immers in een vermoeiende discussie.

Maar toen de directrice van Cholla High, de middelbare school waar hij sinds drie jaar lesgeeft, hem vertelde dat de toezichthouder van educatie in Arizona probeert evolutieleer uit de boeken te schrappen, schrok hij wel. Hij keek in de bèta-versie van de nieuwe wetenschapsrichtlijnen en inderdaad, daar waar ‘evolutie’ zou moeten staan, stonden onhandige omschrijvingen als ‘verandering over de tijd heen’. Het waren geen grote ingrepen, maar subtiele aanpassingen van kernbegrippen.

Lees verder in de Groene Amsterdammer

Mexicanen vrezen de schietgrage grenspolitie

Nogales – Het is zes jaar geleden, maar nog altijd staan er verse bloemen bij het kruis van Jose Antonio, waar hij door een Amerikaanse grenswacht werd doodgeschoten. Het kruis staat langs de kant van een straat die letterlijk op de grens ligt: aan de ene kant huisjes met golfplaten daken, aan de andere kant metalen spijlen van acht meter hoog die Nogales verdelen en het grenshek met de VS vormen.

Hier, vertelt Taide Elena, werd haar toen zestienjarige kleinzoon door tien kogels in zijn rug geraakt. Het lukt haar nog altijd niet om het droog te houden als ze uitlegt hoe de jongen met tien gaten in zijn lichaam een stuk over de grond heeft gekropen. ‘Hij wilde de hoek om, naar huis.’

Lees verder in de Groene Amsterdammer

DSCF0280 (7)

Trump doet privégevangenissen bloeien

ELOY, Arizona – Eloy, een dorpje in de zuidelijke Amerikaanse grensstaat Arizona, bestaat uit een zanderig pleintje en een pompstation waar buurtbewoners bij de frisdrankautomaat staan te kletsen. Twee straten verderop is het restaurant van het dorp: een Mexicaans eettentje met een sterke geur van frituurvet. Boven de prullenbak hangt een poster waarop een carrière als gevangenisbewaarder wordt aangeboden, met goede arbeidsvoorwaarden. Met vier private detentiecentra is uitbater CoreCivic de grootste werkgever van het dorp.

Stadsmanager Harvey Krauss vertelt in het gemeentehuis dat de komst van CoreCivic ruim 15 jaar geleden een zegen was. Niet alleen brengt het banen naar een dorpje dat in verval is sinds de florerende katoenproductie er wegviel, Eloy krijgt van het bedrijf ook een bepaald bedrag per gevangenisbed voor het recht de gevangenis uit te baten. Daarnaast krijgt het dorp geld van de staat per inwoner, en door de gevangenis zijn er gemiddeld 7.000 extra inwoners in Eloy, dat zonder gevangenen 10.000 zielen telt.

Lees verder in De Tijd

Woestijnbier1

Woestijnbier in Arizona

Gepubliceerd in Bouillon! Magazine

Een helling van rode rotspartijen, waar cactussen metershoog uit omhoog steken, wordt een kwartier lopen verderop een vlakte van lichtbruin zandsteen met mesquitebomen die grillige bruine stammen hebben en een groen bladerdak. Na een klim van enkele honderden meters verandert alles weer, en lopen we in een bos van Gele den en eikenbomen, waar de temperatuur zomaar tien graden lager ligt dan in de woestijn.

Dit is de Arizona Trail, een wandelroute van bijna 1300 kilometer die de staat Arizona doorkruist, als een scheur van noord naar zuid. Na de Pacific Crest en de Apalachean Trail is dit de derde complete wandelroute in de Verenigde Staten; het kortste van de drie, maar qua natuur het meest veelzijdige.

Te verkrijgen via de site van Bouillon

Straatnieuws

Home is where the dog is

Gepubliceerd in Haags Straatnieuws

TUCSON, Arizona – “Ik zal altijd eerst voor hem zorgen, dan pas voor mezelf”, zegt de 56-jarige Wallace terwijl hij zijn pitbull Marmaduke een aai over zijn hoofd geeft. “Als ik geld heb koop ik daarmee iets voor hem, dan pas voor mezelf. Of stel dat we steak krijgen, dan zou hij daar als eerste van mogen eten. Maar ja, dat laatste gebeurt natuurlijk sowieso niet. Haha.”

We zijn in een stadspark in Tucson, waar Wallace en zijn vriendin Abby allebei met hun honden in de schaduw van een mesquite boom zitten. Ook al is het midden november, de zon is nog altijd onverbiddelijk warm overdag. Achter zich heeft het dakloze stel een karretje staan waar hun bezittingen in zitten: een stuk plastic om op te zitten, een zak hondenvoer, een thermosfles met koel water en uiteraard dekens om de nachten buiten mee door te komen.

Continue reading

IMG-20180208-WA0004

Run, hide, fight

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu op 8 februari 2018

DENVER, Colorado – De vier vrouwen wachten achter de deur van het kantoor. Vanuit de gang komt John Green aangelopen in een kogelvrij vest, een pistool in zijn hand. Zodra hij de deur openzwaait, slaat een van de vrouwen hem vanaf de zijkant tegen zijn borst, waarna ze zijn arm met het vuurwapen grijpt en hem in een armklem naar de grond brengt. De andere vrouwen springen direct bovenop hem en beginnen te slaan en te schoppen, op zijn rug en tegen zijn benen, totdat Green zich vastgeklemd op de grond overgeeft. De vrouwen staan giechelend op, een van hen excuseert zich als ze hem te hard heeft geslagen. Maar dat wuift Green weg. Hij kan wel tegen een stootje; hij geeft dezelfde training ook aan SWAT-teams en politieagenten.

‘Active shooters verwachten geen weerstand,’ zegt de 36-jarige Joe Deedon, die toe heeft staan kijken. ‘Wat de meeste schutters verwachten is dat iedereen gillend voor ze wegrent, waardoor ze een gevoel van macht krijgen. Er is dus een element van verrassing wanneer je naar hun wapen grijpt. Het kost een aanvaller drie tot vijf seconden om te reageren. Daar ligt je kans.’

Lees verder via Blendle

 

Backpackers, doe eens normaal in Azië

Gepubliceerd in Trouw op 5 februari 2018

In Cambodja zijn tien toeristen opgepakt, onder wie de 22-jarige Job uit Haarlem. Ze hebben ‘pornografische’ dansen uitgevoerd vlak bij heilige tempels. De foto’s tonen inderdaad een halve orgie, met kleren aan. Vooropgesteld: ik hoop dat ze snel de Cambodjaanse bak uit mogen. Het jaar cel dat ze boven het hoofd hangt is niet best. En eigenlijk bezocht Job alleen een wild feestje.

De Cambodjanen lijken vooral een statement te willen maken. Laten zien hoe hoog de instanties de heersende traditionele waarden hebben zitten. Een beetje zoals politici in Nederland zich opeens heel heftig uitspreken over normen en waarden om stemmen te winnen. Denk aan premier Rutte met zijn ridicule doe-maar-normaal-brief in de aanloop naar de vorige verkiezingen.

20180103_193133

Het Breaking Bad-effect

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu op 4 januari 2018

LOS ANGELES, Californië – Als je niet weet dat het een politiebureau is, zou je het niet geloven. Voor de ingang liggen twee oude mannen op stukken karton met hun bezittingen om zich heen, op de rand van een muurtje zit een jongen met halflang haar die enkele maanden geleden nog een hippe surfdude geweest moet zijn, een dikke man in gescheurde spijkerbroek en shirt pakt een piepschuim doosje van de grond om te zien of er wat eetbaars in zit. Verderop in de straat staan tenten en constructies van zeil, zoals overal in de pakweg vijftig blokken waaruit Skid Row in Los Angeles bestaat.

Vanuit dit politiebureau opereert sergeant Deon Joseph al negentien jaar lang. Wanneer de grote, gespierde zwarte agent door de met tenten volgebouwde straten van zijn jurisdictie rijdt, wordt er naar hem geroepen en gezwaaid. Vanuit zijn open raam zwaait hij terug naar een oude vrouw zonder tanden, ‘Hey sweetheart,’ waarna hij vertelt hoe hij in de jaren verschillende drugscrisissen door Los Angeles heeft zien trekken. Eerst de crackcocaïne, daarna crystal meth en tegenwoordig de opiaten.

Lezen via Blendle