20180103_193133

Het Breaking Bad-effect

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu op 4 januari 2018

Als je niet weet dat het een politiebureau is, zou je het niet geloven. Voor de ingang liggen twee oude mannen op stukken karton met hun bezittingen om zich heen, op de rand van een muurtje zit een jongen met halflang haar die enkele maanden geleden nog een hippe surfdude geweest moet zijn, een dikke man in gescheurde spijkerbroek en shirt pakt een piepschuim doosje van de grond om te zien of er wat eetbaars in zit. Verderop in de straat staan tenten en constructies van zeil, zoals overal in de pakweg vijftig blokken waaruit Skid Row in Los Angeles bestaat.

Vanuit dit politiebureau opereert sergeant Deon Joseph al negentien jaar lang. Wanneer de grote, gespierde zwarte agent door de met tenten volgebouwde straten van zijn jurisdictie rijdt, wordt er naar hem geroepen en gezwaaid. Vanuit zijn open raam zwaait hij terug naar een oude vrouw zonder tanden, ‘Hey sweetheart,’ waarna hij vertelt hoe hij in de jaren verschillende drugscrisissen door Los Angeles heeft zien trekken. Eerst de crackcocaïne, daarna crystal meth en tegenwoordig de opiaten.

Lezen via Blendle