All posts by Jurriaan

Deze prediker wil homo’s laten stenigen

De kerkdienst begint stevig, met het zingen van de laatste strofen van psalm 139b. Uit ongeveer vierhonderd kelen klinkt het: „Zou ik niet haten, Here, die U haten? Ik haat hen met volkomen haat, tot vijanden zijn zij mij.”

Naast een McDonald’s en een Denny’s, in een omgebouwde winkelruimte, is dit de Faithful Word Baptist Church van de omstreden Amerikaanse prediker Steven Anderson. Het publiek dat deze zondagochtend in Tempe (een voorstad van Phoenix, in Arizona) voor de dienst is gekomen ziet er doorsnee uit: jong en oud, zwart en wit. Sommigen dragen shirts, anderen zijn volledig in pak. Verschillende kerkgangers dragen pistolen op hun heupen.

Lees verder in NRC

Grensgevallen

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu #6 2019

Net na middernacht, op zaterdag 30 mei 2009, wordt Gina Gonzalez door haar man Raul Flores wakker gemaakt. Er staan politieagenten voor de deur, zegt hij. Het stel loopt langs hun 9-jarige dochtertje Brisenia Flores die op de bank slaapt – ze wilde bij de nieuwe hond zijn – en doet open. Voor de deur staan een kleine gezette vrouw en een lange magere man, allebei in camouflagepak. De man heeft een geweer en een pistool; de vrouw, die het woord voert, zegt dat de familie ervan wordt verdacht onderdak te verlenen aan voortvluchtigen.

Zodra de twee zichzelf naar binnen hebben gewerkt, schiet de man Raul Flores en Gina Gonzalez neer. Die laatste wordt in haar schouder en been geraakt, valt op de grond en doet alsof ze dood is. Liggend hoort Gonzalez haar dochter vragen waarom haar vader en moeder zijn neergeschoten. Terwijl de man rustig herlaadt, smeekt het meisje dat hij haar niet doodschiet. Dat gebeurt wel. Ook haar vader sterft.

Lezen kan via Blendle.

Mobiel wonen na de Paradise-brand

Quartzsite, Arizona – De dag dat de branden in het Californische Paradise tientallen dodelijke slachtoffers maakten, was Joni Clark Stellar bij haar zus in Los Angeles op bezoek. Haar huis brandde af, inclusief haar spullen en herinneringen; het enige dat ze daarna nog had waren haar auto, haar hond, een tas kleren en haar tent.

Voorlopig zonder plek om naartoe terug te keren, logeerde de 62-jarige Stellar eerst een aantal weken bij haar zus. Maar toen ze merkte dat ze die in de weg begon te zitten besloot ze de Amerikaanse wildernis op te zoeken en in haar tent te slapen. Het beviel haar goed. Begin januari bezocht Stellar daarom een bijeenkomst in Arizona van mensen die permanent in hun voertuigen wonen, om te kunnen beslissen of dit is hoe ze haar eigen toekomst ziet.

‘Vanwege klimaatverandering en alle gevolgen daarvan denk ik dat het beter is voortaan flexibel te zijn’, vertelde ze tijdens die bijeenkomst.

Lees verder in de Groene Amsterdammer.

Muur dwars door het land

De Tohono O’Odham is een indianenstam van wie het grondgebied tussen de Verenigde Staten en Mexico ligt. Ongeveer honderd kilometer grens loopt dwars door hun reservaat. Veel Tohono O’Odham proberen te overleven als boer, maar dat is niet makkelijk omdat zij gemangeld worden tussen drugskartels aan de ene kant, en de grenspolitie aan de andere kant. Nu president Trump een muur wil bouwen door hun land zonder hen daarbij te betrekken, zijn ze woedend. In het verleden zijn ze al verraden door de regering van de Verenigde Staten.

Terugluisteren kan via Bureau Buitenland, VPRO

In een hoek gedreven: vergeten migranten in Tijuana

Toen Tijuana plaats voor hen maakte in opvanghuizen, kregen de vanuit Amerika gedeporteerde Mexicanen hoop. Jarenlang woonden ze in een betonnen geul in Tijuana, onder de voetgangersbrug vlakbij de grensovergang. Door die betonnen geul sijpelt meestal een stroom rioolwater, die alleen af en toe de oceaan in spoelt wanneer het hard regent in de bergen. Op die dagen staat aan de andere kant van de grens, in het Amerikaanse San Diego, de rode vlag op het strand omdat het water te vervuild is om in te zwemmen.

De geul, die in Tijuana el canal heet, is een beruchte plek: iedereen weet dat daar verslaafden en verschoppelingen wonen. Met oude pallets en stukken landbouwplastic bouwden de gedeporteerde Mexicanen ook hun woningen in de geul, van waaruit ze ’s ochtends de stad in liepen om bij stoplichten auto’s te wassen, waarmee ze op een goede dag honderd peso verdienen – een euro of twee. Het is een van de weinige dingen die ze kunnen doen in deze grensstad. Het Amerika waar zij jaren gewoond hebben is onbereikbaar, hoewel vanuit el canal de grens zichtbaar is. Het Mexico waarin ze terechtgekomen waren was onbegrijpelijk, omdat ze er al veel te lang niet geweest waren of omdat ze uit een compleet andere hoek van het land komen, waar het vaak te gevaarlijk is om naar terug te keren.

Lees verder op de website van OneWorld

Brandweer Californië weet niet hoeveel mensen er woonden in Paradise

In de nasleep van de verwoestende bosbranden in Californië blijft het aantal doden en vermisten stijgen. Naast de 74 getelde doden wordt er gesproken over ruim duizend vermisten. Voor hulpdiensten en gemeentes is het echter lastig om nauwkeurige getallen te geven, omdat niemand precies weet wie er in een stad woont in Californië.

In tegenstelling tot in Nederland, schrijven inwoners van Californië zich niet in bij hun gemeente. Het getal van 27.000 inwoners in Paradise, de zwaarst getroffen stad, is een inschatting die is gebaseerd op een cijfer uit 2010. Toen telde het United States Census Bureau bij zijn tienjaarlijkse volkstelling 26.218 mensen in Paradise.

Lees verder via NRC

De macabere zoektocht van de Eagles of the Desert

AJO, Arizona – Ieder jaar komen er honderden migranten om in de woestijn tussen Mexico en de Verenigde Staten door vermoeidheid en uitdroging. Naarmate de grens strenger beveiligd wordt, nemen migranten die illegaal de grens over willen steken steeds grotere risico’s. En dat in een woestijngebied waar de temperaturen kunnen oplopen tot boven de veertig graden en waar drugsbendes koning zijn. De lichamen van gestorven migranten blijven vaak liggen in de woestijn. Vrijwilligers van de organisatie ‘Eagles of the Desert’, opgericht door migranten, zoeken naar deze stoffelijke overschotten om ze te identificeren. Zo weet de familie tenminste wat er met hun vermiste is gebeurd. Een reportage van correspondent Jurriaan van Eerten.

Terugluisteren via de website van Bureau Buitenland VPRO.

 

Meet the deported nurse aiding asylum seekers at US-Mexico border

Nogales, Mexico – Francisco “Panchito” Olachea drove up to the port of entry to the US in Nogales, Mexico last Wednesday in a four-by-four Suzuki with a broken windshield and worn-out tires.

The 57-year-old nurse, dressed in light blue scrubs with a stethoscope hanging around his neck, walked up to a small group of families waiting to speak to US immigration officials about their case for asylum.

Lourdes Gonzales was sitting with her son and daughter on a pair of old blankets with two duffel bags full of her belongings next to her.

Read on Al Jazeera

Kinderen van de Amerikaanse opiatencrisis

Radioreportage VPRO Bureau Buitenland

Phoenix, Arizona – Ontmoet de driejarige Jessie. Haar moeder was al jaren aan de drugs toen ze zwanger raakte van Jessie. Verslaafd geboren, wordt het meisje opgevangen door haar 71-jarige oudtante Cheryl in een buitenstad van Phoenix in de staat Arizona. Ze woont een paar huizen van haar vijfjarige zus, die door andere familieleden is geadopteerd.

Doordat doktoren lange tijd al te royaal zijn geweest met het voorschrijven van opiatenpillen, zijn intussen ruim twee miljoen Amerikanen aan pijnstillende medicatie verslaafd geraakt, waarna zij geregeld overstappen op straatdrugs.

Terugluisteren kan hier

Handen af van de rivier

KLAMATH RIVER, Californië – Tom Wilson draait zijn motorbootje dwars in de stroming, waardoor het hotsend richting oever beweegt. Hier is een van zijn vishoekjes. De rotsen zorgen voor een kleine draaikolk in het water, waardoor de zalm gedesoriënteerd raakt en zo nietsvermoedend in het visnet zwemt dat Wilson opspant.

“Met de hand vissen is hoe het hoort. Zo vang je niet meer dan je nodig hebt”, vertelt de 65-jarige indiaan zodra de motor is stilgevallen. Als lid van de Yurokstam leerde hij al jong vissen van zijn vader, die dat van diens vader leerde en ga zo maar door. Zoals ook het recht op visplekken binnen de indianenstam een erfenis is van vader op zoon.

Verder lezen in Trouw