Reizen

Muur dwars door het land

De Tohono O’Odham is een indianenstam van wie het grondgebied tussen de Verenigde Staten en Mexico ligt. Ongeveer honderd kilometer grens loopt dwars door hun reservaat. Veel Tohono O’Odham proberen te overleven als boer, maar dat is niet makkelijk omdat zij gemangeld worden tussen drugskartels aan de ene kant, en de grenspolitie aan de andere kant. Nu president Trump een muur wil bouwen door hun land zonder hen daarbij te betrekken, zijn ze woedend. In het verleden zijn ze al verraden door de regering van de Verenigde Staten.

Terugluisteren kan via Bureau Buitenland, VPRO

Tequila, sexo y marihuana

TIJUANA, Mexico – “Holaaa señor. How are you? Quieres cervezaaa, margaritaaa?” Zoals vrijwel in ieder grensplaats ter wereld, komen ook in Tijuana in de eerste winkelstraat de verkopers op je af om koopwaar aan te prijzen die aan de andere kant van de grens niet te krijgen of veel duurder is. Lopend tussen deze Mexicaanse verkopers is het moeilijk om niet aan de muziek van Manu Chao te denken: “Welcome to Tijuana. Tequila, sexo y marihuana?”

Naast de standaard rits aan toeristische troep van souvenirwinkels wordt er ook een tandartsbehandeling en een doktersbezoek aangeprezen. Er komen immers geregeld Amerikanen zonder ziektekostenverzekering vanuit San Diego even de grens met Mexico over om een behandeling te laten doen voor een tiende van de prijs. Daardoor is het hier niet meer helemaal de tequila en marihuana waarover Manu Chao het heeft, maar eerder wortelkanaalbehandeling en ibuprofen. Maar ja, dat rijmt niet zo lekker hé.

Gelukkig, zoals ook meestal in grensplaatsen, beslaat dat toeristische circus alleen de eerste paar straten van Tijuana. Daar waar het befaamde grenshek tussen de twee landen nog zichtbaar is. Zodra we dat achter ons laten is er al gauw het pure Latijns-Amerika, een wereld van verschil is met de Verenigde Staten. Een roestige bus komt rammelend tot stilstand en een stroom studenten stapt uit, vanuit een winkel klinken de opwekkende akkoorden van mariachi-muziek, aan het eerste het beste terras wordt met flesjes bier geklonken en gelachen, door een open raam klinkt het tokkelen op een gitaar. Waar aan de noordkant van de grens de straten soms wel erg leeg en verlaten kunnen zijn, wordt er hier op straat geleefd.

Gepubliceerd in Bouillon! Magazine (Voor volledig verhaal te bestellen via link)

From posting bail to legal aid: NGOs go into overdrive at border

SAN DIEGO, California – Victor* first came to the United States in 2006. He left his village in the mountains of Peru during the country’s civil war in the 1990s after his family’s cow was stolen at gunpoint. As a farmer, his family’s entire livelihood was in that cow and the loss of it forced Victor to flee. First to the capital Lima, and later to Mexico.

He eventually crossed the border into the US, where he worked his way up to being a restaurant manager, and then got a job for a construction company. But in January, Victor’s mother became gravely ill and he left the US to take care of her in Peru. When she recovered, Victor made his way back to the US border, but things had changed significantly since he last crossed more than five years earlier.

The border was better fortified and Border Patrol agents seemed more abundant.

Read on via Al Jazeera

In een hoek gedreven: vergeten migranten in Tijuana

Toen Tijuana plaats voor hen maakte in opvanghuizen, kregen de vanuit Amerika gedeporteerde Mexicanen hoop. Jarenlang woonden ze in een betonnen geul in Tijuana, onder de voetgangersbrug vlakbij de grensovergang. Door die betonnen geul sijpelt meestal een stroom rioolwater, die alleen af en toe de oceaan in spoelt wanneer het hard regent in de bergen. Op die dagen staat aan de andere kant van de grens, in het Amerikaanse San Diego, de rode vlag op het strand omdat het water te vervuild is om in te zwemmen.

De geul, die in Tijuana el canal heet, is een beruchte plek: iedereen weet dat daar verslaafden en verschoppelingen wonen. Met oude pallets en stukken landbouwplastic bouwden de gedeporteerde Mexicanen ook hun woningen in de geul, van waaruit ze ’s ochtends de stad in liepen om bij stoplichten auto’s te wassen, waarmee ze op een goede dag honderd peso verdienen – een euro of twee. Het is een van de weinige dingen die ze kunnen doen in deze grensstad. Het Amerika waar zij jaren gewoond hebben is onbereikbaar, hoewel vanuit el canal de grens zichtbaar is. Het Mexico waarin ze terechtgekomen waren was onbegrijpelijk, omdat ze er al veel te lang niet geweest waren of omdat ze uit een compleet andere hoek van het land komen, waar het vaak te gevaarlijk is om naar terug te keren.

Lees verder op de website van OneWorld

Brandweer Californië weet niet hoeveel mensen er woonden in Paradise

In de nasleep van de verwoestende bosbranden in Californië blijft het aantal doden en vermisten stijgen. Naast de 74 getelde doden wordt er gesproken over ruim duizend vermisten. Voor hulpdiensten en gemeentes is het echter lastig om nauwkeurige getallen te geven, omdat niemand precies weet wie er in een stad woont in Californië.

In tegenstelling tot in Nederland, schrijven inwoners van Californië zich niet in bij hun gemeente. Het getal van 27.000 inwoners in Paradise, de zwaarst getroffen stad, is een inschatting die is gebaseerd op een cijfer uit 2010. Toen telde het United States Census Bureau bij zijn tienjaarlijkse volkstelling 26.218 mensen in Paradise.

Lees verder via NRC

First-time immigrant voters: ‘I now feel one with America’

TUCSON, Arizona – One of the only things Nancy Avila remembers from her childhood in Mexico is being close to her family there. When she was seven years old, her parents brought her from Mexico City to Arizona.

“I arrived in the USA on the fourth of July,” Avila told Al Jazeera. “There was fireworks and parties everywhere, so I remember thinking that this was what life here was like. I was really amazed. But then, to my disappointment, the next day everything was normal again and the fireworks were gone from the streets.”

Read via Al Jazeera English

 

Meet the deported nurse aiding asylum seekers at US-Mexico border

Nogales, Mexico – Francisco “Panchito” Olachea drove up to the port of entry to the US in Nogales, Mexico last Wednesday in a four-by-four Suzuki with a broken windshield and worn-out tires.

The 57-year-old nurse, dressed in light blue scrubs with a stethoscope hanging around his neck, walked up to a small group of families waiting to speak to US immigration officials about their case for asylum.

Lourdes Gonzales was sitting with her son and daughter on a pair of old blankets with two duffel bags full of her belongings next to her.

Read on Al Jazeera

Woestijnbier in Arizona

Gepubliceerd in Bouillon! Magazine

Een helling van rode rotspartijen, waar cactussen metershoog uit omhoog steken, wordt een kwartier lopen verderop een vlakte van lichtbruin zandsteen met mesquitebomen die grillige bruine stammen hebben en een groen bladerdak. Na een klim van enkele honderden meters verandert alles weer, en lopen we in een bos van Gele den en eikenbomen, waar de temperatuur zomaar tien graden lager ligt dan in de woestijn.

Dit is de Arizona Trail, een wandelroute van bijna 1300 kilometer die de staat Arizona doorkruist, als een scheur van noord naar zuid. Na de Pacific Crest en de Apalachean Trail is dit de derde complete wandelroute in de Verenigde Staten; het kortste van de drie, maar qua natuur het meest veelzijdige.

Te verkrijgen via de site van Bouillon

Home is where the dog is

Gepubliceerd in Haags Straatnieuws

TUCSON, Arizona – “Ik zal altijd eerst voor hem zorgen, dan pas voor mezelf”, zegt de 56-jarige Wallace terwijl hij zijn pitbull Marmaduke een aai over zijn hoofd geeft. “Als ik geld heb koop ik daarmee iets voor hem, dan pas voor mezelf. Of stel dat we steak krijgen, dan zou hij daar als eerste van mogen eten. Maar ja, dat laatste gebeurt natuurlijk sowieso niet. Haha.”

We zijn in een stadspark in Tucson, waar Wallace en zijn vriendin Abby allebei met hun honden in de schaduw van een mesquite boom zitten. Ook al is het midden november, de zon is nog altijd onverbiddelijk warm overdag. Achter zich heeft het dakloze stel een karretje staan waar hun bezittingen in zitten: een stuk plastic om op te zitten, een zak hondenvoer, een thermosfles met koel water en uiteraard dekens om de nachten buiten mee door te komen.

Continue reading

Run, hide, fight

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu op 8 februari 2018

DENVER, Colorado – De vier vrouwen wachten achter de deur van het kantoor. Vanuit de gang komt John Green aangelopen in een kogelvrij vest, een pistool in zijn hand. Zodra hij de deur openzwaait, slaat een van de vrouwen hem vanaf de zijkant tegen zijn borst, waarna ze zijn arm met het vuurwapen grijpt en hem in een armklem naar de grond brengt. De andere vrouwen springen direct bovenop hem en beginnen te slaan en te schoppen, op zijn rug en tegen zijn benen, totdat Green zich vastgeklemd op de grond overgeeft. De vrouwen staan giechelend op, een van hen excuseert zich als ze hem te hard heeft geslagen. Maar dat wuift Green weg. Hij kan wel tegen een stootje; hij geeft dezelfde training ook aan SWAT-teams en politieagenten.

‘Active shooters verwachten geen weerstand,’ zegt de 36-jarige Joe Deedon, die toe heeft staan kijken. ‘Wat de meeste schutters verwachten is dat iedereen gillend voor ze wegrent, waardoor ze een gevoel van macht krijgen. Er is dus een element van verrassing wanneer je naar hun wapen grijpt. Het kost een aanvaller drie tot vijf seconden om te reageren. Daar ligt je kans.’

Lees verder via Blendle