Uncategorized

Deze prediker wil homo’s laten stenigen

De kerkdienst begint stevig, met het zingen van de laatste strofen van psalm 139b. Uit ongeveer vierhonderd kelen klinkt het: „Zou ik niet haten, Here, die U haten? Ik haat hen met volkomen haat, tot vijanden zijn zij mij.”

Naast een McDonald’s en een Denny’s, in een omgebouwde winkelruimte, is dit de Faithful Word Baptist Church van de omstreden Amerikaanse prediker Steven Anderson. Het publiek dat deze zondagochtend in Tempe (een voorstad van Phoenix, in Arizona) voor de dienst is gekomen ziet er doorsnee uit: jong en oud, zwart en wit. Sommigen dragen shirts, anderen zijn volledig in pak. Verschillende kerkgangers dragen pistolen op hun heupen.

Lees verder in NRC

Grensgevallen

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu #6 2019

Net na middernacht, op zaterdag 30 mei 2009, wordt Gina Gonzalez door haar man Raul Flores wakker gemaakt. Er staan politieagenten voor de deur, zegt hij. Het stel loopt langs hun 9-jarige dochtertje Brisenia Flores die op de bank slaapt – ze wilde bij de nieuwe hond zijn – en doet open. Voor de deur staan een kleine gezette vrouw en een lange magere man, allebei in camouflagepak. De man heeft een geweer en een pistool; de vrouw, die het woord voert, zegt dat de familie ervan wordt verdacht onderdak te verlenen aan voortvluchtigen.

Zodra de twee zichzelf naar binnen hebben gewerkt, schiet de man Raul Flores en Gina Gonzalez neer. Die laatste wordt in haar schouder en been geraakt, valt op de grond en doet alsof ze dood is. Liggend hoort Gonzalez haar dochter vragen waarom haar vader en moeder zijn neergeschoten. Terwijl de man rustig herlaadt, smeekt het meisje dat hij haar niet doodschiet. Dat gebeurt wel. Ook haar vader sterft.

Lezen kan via Blendle.

Mobiel wonen na de Paradise-brand

Quartzsite, Arizona – De dag dat de branden in het Californische Paradise tientallen dodelijke slachtoffers maakten, was Joni Clark Stellar bij haar zus in Los Angeles op bezoek. Haar huis brandde af, inclusief haar spullen en herinneringen; het enige dat ze daarna nog had waren haar auto, haar hond, een tas kleren en haar tent.

Voorlopig zonder plek om naartoe terug te keren, logeerde de 62-jarige Stellar eerst een aantal weken bij haar zus. Maar toen ze merkte dat ze die in de weg begon te zitten besloot ze de Amerikaanse wildernis op te zoeken en in haar tent te slapen. Het beviel haar goed. Begin januari bezocht Stellar daarom een bijeenkomst in Arizona van mensen die permanent in hun voertuigen wonen, om te kunnen beslissen of dit is hoe ze haar eigen toekomst ziet.

‘Vanwege klimaatverandering en alle gevolgen daarvan denk ik dat het beter is voortaan flexibel te zijn’, vertelde ze tijdens die bijeenkomst.

Lees verder in de Groene Amsterdammer.

De macabere zoektocht van de Eagles of the Desert

AJO, Arizona – Ieder jaar komen er honderden migranten om in de woestijn tussen Mexico en de Verenigde Staten door vermoeidheid en uitdroging. Naarmate de grens strenger beveiligd wordt, nemen migranten die illegaal de grens over willen steken steeds grotere risico’s. En dat in een woestijngebied waar de temperaturen kunnen oplopen tot boven de veertig graden en waar drugsbendes koning zijn. De lichamen van gestorven migranten blijven vaak liggen in de woestijn. Vrijwilligers van de organisatie ‘Eagles of the Desert’, opgericht door migranten, zoeken naar deze stoffelijke overschotten om ze te identificeren. Zo weet de familie tenminste wat er met hun vermiste is gebeurd. Een reportage van correspondent Jurriaan van Eerten.

Terugluisteren via de website van Bureau Buitenland VPRO.

 

Kinderen van de Amerikaanse opiatencrisis

Radioreportage VPRO Bureau Buitenland

Phoenix, Arizona – Ontmoet de driejarige Jessie. Haar moeder was al jaren aan de drugs toen ze zwanger raakte van Jessie. Verslaafd geboren, wordt het meisje opgevangen door haar 71-jarige oudtante Cheryl in een buitenstad van Phoenix in de staat Arizona. Ze woont een paar huizen van haar vijfjarige zus, die door andere familieleden is geadopteerd.

Doordat doktoren lange tijd al te royaal zijn geweest met het voorschrijven van opiatenpillen, zijn intussen ruim twee miljoen Amerikanen aan pijnstillende medicatie verslaafd geraakt, waarna zij geregeld overstappen op straatdrugs.

Terugluisteren kan hier

Handen af van de rivier

KLAMATH RIVER, Californië – Tom Wilson draait zijn motorbootje dwars in de stroming, waardoor het hotsend richting oever beweegt. Hier is een van zijn vishoekjes. De rotsen zorgen voor een kleine draaikolk in het water, waardoor de zalm gedesoriënteerd raakt en zo nietsvermoedend in het visnet zwemt dat Wilson opspant.

“Met de hand vissen is hoe het hoort. Zo vang je niet meer dan je nodig hebt”, vertelt de 65-jarige indiaan zodra de motor is stilgevallen. Als lid van de Yurokstam leerde hij al jong vissen van zijn vader, die dat van diens vader leerde en ga zo maar door. Zoals ook het recht op visplekken binnen de indianenstam een erfenis is van vader op zoon.

Verder lezen in Trouw

In Arizona moet de evolutieleer uit de boeken

Tucson – Dat religie belangrijk is in de Amerikaanse samenleving was niets nieuws voor de dertigjarige biologieleraar David Shafer. Hij groeide op in Texas, bij streng religieuze ouders, met wie hij nooit heeft gesproken over hoe wetenschap van hem een afvallige heeft gemaakt. Als hij nieuwe mensen ontmoet kijkt hij altijd de kat uit de boom, voor je het weet zit je immers in een vermoeiende discussie.

Maar toen de directrice van Cholla High, de middelbare school waar hij sinds drie jaar lesgeeft, hem vertelde dat de toezichthouder van educatie in Arizona probeert evolutieleer uit de boeken te schrappen, schrok hij wel. Hij keek in de bèta-versie van de nieuwe wetenschapsrichtlijnen en inderdaad, daar waar ‘evolutie’ zou moeten staan, stonden onhandige omschrijvingen als ‘verandering over de tijd heen’. Het waren geen grote ingrepen, maar subtiele aanpassingen van kernbegrippen.

Lees verder in de Groene Amsterdammer

De Storm Voelen

Dit korte verhaal werd gepubliceerd in literair tijdschrift De Revisor

Bij het stoepje drukt Robert de rolstoel met de voetsteunen tegen de rand, waarna hij omdraait om het achterwaarts opnieuw te proberen. Bijna kukel ik naar voren wanneer we te schuin gaan. Ik hoor Robert binnensmonds vloeken en zeg dat we het opstapje verderop kunnen nemen. Daar lukt het vast wel.

Daarnaar onderweg zeg ik dat hij het goed doet hoor. Je bent lief voor me. Zodra we de stoep op zijn loopt een oude dame voorbij – meewarige blik – en een man met zijn autosleutels in de hand die naar ons knikt. De deur van het café wordt opengehouden door een meisje dat daarvoor opstaat van haar tafeltje, een millennial met laptop. Ze draagt een truitje waar de vormen van haar borsten goed in zichtbaar zijn en glimlacht en, oh, kijk hem eens stralen.

Continue reading

Bitcoins delven lukt nergens beter dan in IJsland

Gepubliceerd op 16 november 2017

REYKJAVIK, IJsland – Op een halfuur rijden van de hoofdstad Reykjavik worden plots stoompluimen zichtbaar langs de snelweg in het landschap dat bestaat uit vulkanisch gesteente: gitzwarte lavabrokken overgroeid met een dikke laag mos, langgerekte tafelbergen die in de ijstijd onder gletsjers gevormd zijn. De stoom is afkomstig uit de geothermische centrale Hellisheiði, de op één na grootste geothermische centrale ter wereld, na een centrale in Italië.

Lees verder via De Tijd

Sneeuwpop

Kort verhaal dat werd gepubliceerd in literair tijdschrift de Revisor (02-10-2017)

Mensen denken vaak dat we met lichten naar elkaar seinen, in een morsetaal die alleen wij begrijpen. Het is eenvoudiger dan dat. Je rijdt langs elkaar, werpt een eerste blik bij elkaar in de auto, en als je allebei nieuwsgierig bent geworden maak je een ruime draai over de parkeerplaats, precies zoals wij deden. Want ook al reed hij in een Honda met roestplekken op de deur, ik zag dat hij was wat ik zocht.

Continue reading