Uncategorized

Bitcoins delven lukt nergens beter dan in IJsland

Gepubliceerd op 16 november 2017

REYKJAVIK, IJsland – Op een halfuur rijden van de hoofdstad Reykjavik worden plots stoompluimen zichtbaar langs de snelweg in het landschap dat bestaat uit vulkanisch gesteente: gitzwarte lavabrokken overgroeid met een dikke laag mos, langgerekte tafelbergen die in de ijstijd onder gletsjers gevormd zijn. De stoom is afkomstig uit de geothermische centrale Hellisheiði, de op één na grootste geothermische centrale ter wereld, na een centrale in Italië.

Lees verder via De Tijd

Sneeuwpop

Kort verhaal dat werd gepubliceerd in literair tijdschrift de Revisor (02-10-2017)

Mensen denken vaak dat we met lichten naar elkaar seinen, in een morsetaal die alleen wij begrijpen. Het is eenvoudiger dan dat. Je rijdt langs elkaar, werpt een eerste blik bij elkaar in de auto, en als je allebei nieuwsgierig bent geworden maak je een ruime draai over de parkeerplaats, precies zoals wij deden. Want ook al reed hij in een Honda met roestplekken op de deur, ik zag dat hij was wat ik zocht.

Continue reading

Indianen rekenen weer op de zon

Gepubliceerd in Trouw, op 23 september 2017

LAS VEGAS, Nevada – Darren Daboda laat graag zijn grondgebied zien. Maar dan wel vanuit zijn SUV, met de airco voluit. Het is immers 45 graden buiten. Daboda leidt al zes jaar zijn stam, maar in hem zou je niet direct een indaan herkennen, zonder traditionele kleding maar in een overhemdje, als kantoorklerk. Totdat het opperhoofd uitstapt om een historisch wandelpad te laten zien, waarover ooit mormonen hun tocht door de woestijn aflegden. Daar raapt hij een lichtbruine veer van de grond. “Een roodstaartbuizerd”, zegt Daboda, de horizon afturend. “Naast de adelaar hebben we die hier ook. En die witte plant daar helpt tegen hoofdpijn.”

Lees het artikel via Trouw

Memorial project in Peru courts controversy

Published in Deutsche Welle on 20 July 2017

AYACUCHO, Peru – A dilapidated concrete structure stands in the middle of the field in Ayacucho, around 570 kilometers southeast of the capital Lima. This is where the gasoline was kept, Juana Carrión tells DW. In front of it, overgrown by weeds, are the stone ruins of what used to be three ovens. This is where bodies were burned; forensic archaeologists found the charred remains of bones. The rest of the field is a mass grave called La Hoyada. The contours of the squares in which the archaeologists made their last excavations in 2014 are still visible under the weeds. The remains of an estimated 110 people were found.

During the civil war, between 1980 and 2000, this area was used as a training ground for the army, which still has its base up on the hill. It became a so-called death camp where the army would take the people suspected of being part of the Shining Path guerrilla group.

Read on in DW

Out of prison, but stuck in Peru

Published on Deutsche Welle on 11 June 2017

LIMA, Peru – When he came out of Ancón prison in March, Italian-born Davide Cannavo, 33, was lucky enough to have Peruvian friends of his family who picked him up and provided a place to stay. Many foreigners stand lost in front of the prison gates, in a deserted area on the outskirts of the capital. However, Cannavo’s acquaintances couldn’t bring him to the airport; after spending almost seven years in prison for attempting to smuggle cocaine out of the country, he wasn’t free to leave the country yet.

Foreign ex-convicts have to go through a bureaucratic process in Peru which takes, on average, around 8 months to complete. They need to get their reparation and rehabilitation documents, which take time to complete and, furthermore, need to be paid for. These documents then have to be approved by the police and migration ministry for foreign ex-convicts to leave the country. It’s a difficult process for foreigners.

Read on in DW

Peru: het werkelijke thuis van de oersurfers

Gepubliceerd in De Volkskrant op 18 maart 2017

HUANCHACO, Peru – ‘Het draait allemaal om evenwicht,’ verzekert de Peruaanse visser ons. Met een soepele beweging zwaait de 55-jarige Ernesto Luis Montoya zijn caballito de totora over zijn schouder en loopt richting branding. De caballito – letterlijk vertaald een paardje van riet – is een bootje van twee rietbundels, niet groter dan een fikse surfplank maar met een gewicht van ruim honderd kilo. Daarop varen de vissers uren uit de kust om hun netten uit te gooien.

Uitkijkend over het water slaat Montoya een kruisje. Hij legt zijn bootje in het water, zet af en met een peddel van een gehalveerd stuk bamboe ploegt hij zich door de golven. Tegenover toeristen en vrienden op het strand demonstreert hij graag even zijn kunsten. Over de schouder kijken of de golf eraan komt, stevig peddelen en dan het moment waarop de caballito door de golf wordt gegrepen en vooruit snelt. Nu kan de peddel gebruikt worden als roer. De bestuurder zit geknield, of staat zelfs rechtop als de balans goed is.

Lees via De Volkskrant

Met een laptop onder je arm de wereld veroveren

Gepubliceerd in OneWorld

LIMA – Het eerste dat opvalt, is het uitzicht. Wanneer je het kantoor van Laboratoria op de elfde verdieping binnenloopt, zie je aan drie kanten ramen die uitkijken op de omliggende gebouwen. Dit is Miraflores, het rijke gedeelte van de Peruaanse hoofdstad, waar alle bedrijven gevestigd zijn. Het is een wereld van verschil met de buitenwijken – waar de huisjes zelfgebouwd en de daken van golfplaat zijn, en waar elektriciteit en water niet vanzelf spreken.

Lees verder via de link

Lijntje naar Lima

Gepubliceerd in De Nieuwe Revu op 24 augustus 2016

LIMA, Peru – De bloederige geschiedenis van de havenstad Callao begint bijna vijfhonderd jaar geleden. In 1537 stichtte conquistador Francisco Pizarro de haven langs de rotskust van het huidige Peru om zijn geroofde goud terug naar Spanje te verschepen. Veel Inca’s werden door de Spanjaarden opgehangen of gevierendeeld voor hun waardevolle metaal. Wie wel bleef leven, moest aan het werk in de mijnen. Pizarro had destijds niet kunnen weten dat de cocabladeren waarop de Inca’s kauwden om het harde werk vol te kunnen houden, een kleine vijf eeuwen later de grondstof zou vormen voor de drugs cocaïne: de partydrug die met kilo’s tegelijk via dezelfde haven Peru uit wordt gesmokkeld en het land in zijn greep houdt.

Callao, dat intussen vergroeid is met de Peruaanse hoofdstad Lima, is vanwege het internationale vliegveld voor duizenden toeristen een tussenstop onderweg naar de Incaruïnes van Macchu Picchu; maar vanuit hier wordt de party-scene in steden als Amsterdam, Berlijn of New York bevoorraad met het witte poeder. Volgens schattingen van de crimesite InsightCrime verlaat jaarlijks 80 tot 250 ton Peru; andere schattingen spreken van meer dan 300 ton per jaar.

Lees verder via Blendle