Uncategorized

Kinderen van de Amerikaanse opiatencrisis

Radioreportage VPRO Bureau Buitenland

Phoenix, Arizona – Ontmoet de driejarige Jessie. Haar moeder was al jaren aan de drugs toen ze zwanger raakte van Jessie. Verslaafd geboren, wordt het meisje opgevangen door haar 71-jarige oudtante Cheryl in een buitenstad van Phoenix in de staat Arizona. Ze woont een paar huizen van haar vijfjarige zus, die door andere familieleden is geadopteerd.

Doordat doktoren lange tijd al te royaal zijn geweest met het voorschrijven van opiatenpillen, zijn intussen ruim twee miljoen Amerikanen aan pijnstillende medicatie verslaafd geraakt, waarna zij geregeld overstappen op straatdrugs.

Terugluisteren kan hier

Handen af van de rivier

KLAMATH RIVER, Californië – Tom Wilson draait zijn motorbootje dwars in de stroming, waardoor het hotsend richting oever beweegt. Hier is een van zijn vishoekjes. De rotsen zorgen voor een kleine draaikolk in het water, waardoor de zalm gedesoriënteerd raakt en zo nietsvermoedend in het visnet zwemt dat Wilson opspant.

“Met de hand vissen is hoe het hoort. Zo vang je niet meer dan je nodig hebt”, vertelt de 65-jarige indiaan zodra de motor is stilgevallen. Als lid van de Yurokstam leerde hij al jong vissen van zijn vader, die dat van diens vader leerde en ga zo maar door. Zoals ook het recht op visplekken binnen de indianenstam een erfenis is van vader op zoon.

Verder lezen in Trouw

In Arizona moet de evolutieleer uit de boeken

Tucson – Dat religie belangrijk is in de Amerikaanse samenleving was niets nieuws voor de dertigjarige biologieleraar David Shafer. Hij groeide op in Texas, bij streng religieuze ouders, met wie hij nooit heeft gesproken over hoe wetenschap van hem een afvallige heeft gemaakt. Als hij nieuwe mensen ontmoet kijkt hij altijd de kat uit de boom, voor je het weet zit je immers in een vermoeiende discussie.

Maar toen de directrice van Cholla High, de middelbare school waar hij sinds drie jaar lesgeeft, hem vertelde dat de toezichthouder van educatie in Arizona probeert evolutieleer uit de boeken te schrappen, schrok hij wel. Hij keek in de bèta-versie van de nieuwe wetenschapsrichtlijnen en inderdaad, daar waar ‘evolutie’ zou moeten staan, stonden onhandige omschrijvingen als ‘verandering over de tijd heen’. Het waren geen grote ingrepen, maar subtiele aanpassingen van kernbegrippen.

Lees verder in de Groene Amsterdammer

De Storm Voelen

Dit korte verhaal werd gepubliceerd in literair tijdschrift De Revisor

Bij het stoepje drukt Robert de rolstoel met de voetsteunen tegen de rand, waarna hij omdraait om het achterwaarts opnieuw te proberen. Bijna kukel ik naar voren wanneer we te schuin gaan. Ik hoor Robert binnensmonds vloeken en zeg dat we het opstapje verderop kunnen nemen. Daar lukt het vast wel.

Daarnaar onderweg zeg ik dat hij het goed doet hoor. Je bent lief voor me. Zodra we de stoep op zijn loopt een oude dame voorbij – meewarige blik – en een man met zijn autosleutels in de hand die naar ons knikt. De deur van het café wordt opengehouden door een meisje dat daarvoor opstaat van haar tafeltje, een millennial met laptop. Ze draagt een truitje waar de vormen van haar borsten goed in zichtbaar zijn en glimlacht en, oh, kijk hem eens stralen.

Continue reading

Bitcoins delven lukt nergens beter dan in IJsland

Gepubliceerd op 16 november 2017

REYKJAVIK, IJsland – Op een halfuur rijden van de hoofdstad Reykjavik worden plots stoompluimen zichtbaar langs de snelweg in het landschap dat bestaat uit vulkanisch gesteente: gitzwarte lavabrokken overgroeid met een dikke laag mos, langgerekte tafelbergen die in de ijstijd onder gletsjers gevormd zijn. De stoom is afkomstig uit de geothermische centrale Hellisheiði, de op één na grootste geothermische centrale ter wereld, na een centrale in Italië.

Lees verder via De Tijd

Sneeuwpop

Kort verhaal dat werd gepubliceerd in literair tijdschrift de Revisor (02-10-2017)

Mensen denken vaak dat we met lichten naar elkaar seinen, in een morsetaal die alleen wij begrijpen. Het is eenvoudiger dan dat. Je rijdt langs elkaar, werpt een eerste blik bij elkaar in de auto, en als je allebei nieuwsgierig bent geworden maak je een ruime draai over de parkeerplaats, precies zoals wij deden. Want ook al reed hij in een Honda met roestplekken op de deur, ik zag dat hij was wat ik zocht.

Continue reading

Indianen rekenen weer op de zon

Gepubliceerd in Trouw, op 23 september 2017

LAS VEGAS, Nevada – Darren Daboda laat graag zijn grondgebied zien. Maar dan wel vanuit zijn SUV, met de airco voluit. Het is immers 45 graden buiten. Daboda leidt al zes jaar zijn stam, maar in hem zou je niet direct een indaan herkennen, zonder traditionele kleding maar in een overhemdje, als kantoorklerk. Totdat het opperhoofd uitstapt om een historisch wandelpad te laten zien, waarover ooit mormonen hun tocht door de woestijn aflegden. Daar raapt hij een lichtbruine veer van de grond. “Een roodstaartbuizerd”, zegt Daboda, de horizon afturend. “Naast de adelaar hebben we die hier ook. En die witte plant daar helpt tegen hoofdpijn.”

Lees het artikel via Trouw

Memorial project in Peru courts controversy

Published in Deutsche Welle on 20 July 2017

AYACUCHO, Peru – A dilapidated concrete structure stands in the middle of the field in Ayacucho, around 570 kilometers southeast of the capital Lima. This is where the gasoline was kept, Juana Carrión tells DW. In front of it, overgrown by weeds, are the stone ruins of what used to be three ovens. This is where bodies were burned; forensic archaeologists found the charred remains of bones. The rest of the field is a mass grave called La Hoyada. The contours of the squares in which the archaeologists made their last excavations in 2014 are still visible under the weeds. The remains of an estimated 110 people were found.

During the civil war, between 1980 and 2000, this area was used as a training ground for the army, which still has its base up on the hill. It became a so-called death camp where the army would take the people suspected of being part of the Shining Path guerrilla group.

Read on in DW

Out of prison, but stuck in Peru

Published on Deutsche Welle on 11 June 2017

LIMA, Peru – When he came out of Ancón prison in March, Italian-born Davide Cannavo, 33, was lucky enough to have Peruvian friends of his family who picked him up and provided a place to stay. Many foreigners stand lost in front of the prison gates, in a deserted area on the outskirts of the capital. However, Cannavo’s acquaintances couldn’t bring him to the airport; after spending almost seven years in prison for attempting to smuggle cocaine out of the country, he wasn’t free to leave the country yet.

Foreign ex-convicts have to go through a bureaucratic process in Peru which takes, on average, around 8 months to complete. They need to get their reparation and rehabilitation documents, which take time to complete and, furthermore, need to be paid for. These documents then have to be approved by the police and migration ministry for foreign ex-convicts to leave the country. It’s a difficult process for foreigners.

Read on in DW