In een hoek gedreven: vergeten migranten in Tijuana

Toen Tijuana plaats voor hen maakte in opvanghuizen, kregen de vanuit Amerika gedeporteerde Mexicanen hoop. Jarenlang woonden ze in een betonnen geul in Tijuana, onder de voetgangersbrug vlakbij de grensovergang. Door die betonnen geul sijpelt meestal een stroom rioolwater, die alleen af en toe de oceaan in spoelt wanneer het hard regent in de bergen. Op die dagen staat aan de andere kant van de grens, in het Amerikaanse San Diego, de rode vlag op het strand omdat het water te vervuild is om in te zwemmen.

De geul, die in Tijuana el canal heet, is een beruchte plek: iedereen weet dat daar verslaafden en verschoppelingen wonen. Met oude pallets en stukken landbouwplastic bouwden de gedeporteerde Mexicanen ook hun woningen in de geul, van waaruit ze ’s ochtends de stad in liepen om bij stoplichten auto’s te wassen, waarmee ze op een goede dag honderd peso verdienen – een euro of twee. Het is een van de weinige dingen die ze kunnen doen in deze grensstad. Het Amerika waar zij jaren gewoond hebben is onbereikbaar, hoewel vanuit el canal de grens zichtbaar is. Het Mexico waarin ze terechtgekomen waren was onbegrijpelijk, omdat ze er al veel te lang niet geweest waren of omdat ze uit een compleet andere hoek van het land komen, waar het vaak te gevaarlijk is om naar terug te keren.

Lees verder op de website van OneWorld

Brandweer Californië weet niet hoeveel mensen er woonden in Paradise

In de nasleep van de verwoestende bosbranden in Californië blijft het aantal doden en vermisten stijgen. Naast de 74 getelde doden wordt er gesproken over ruim duizend vermisten. Voor hulpdiensten en gemeentes is het echter lastig om nauwkeurige getallen te geven, omdat niemand precies weet wie er in een stad woont in Californië.

In tegenstelling tot in Nederland, schrijven inwoners van Californië zich niet in bij hun gemeente. Het getal van 27.000 inwoners in Paradise, de zwaarst getroffen stad, is een inschatting die is gebaseerd op een cijfer uit 2010. Toen telde het United States Census Bureau bij zijn tienjaarlijkse volkstelling 26.218 mensen in Paradise.

Lees verder via NRC

De macabere zoektocht van de Eagles of the Desert

AJO, Arizona – Ieder jaar komen er honderden migranten om in de woestijn tussen Mexico en de Verenigde Staten door vermoeidheid en uitdroging. Naarmate de grens strenger beveiligd wordt, nemen migranten die illegaal de grens over willen steken steeds grotere risico’s. En dat in een woestijngebied waar de temperaturen kunnen oplopen tot boven de veertig graden en waar drugsbendes koning zijn. De lichamen van gestorven migranten blijven vaak liggen in de woestijn. Vrijwilligers van de organisatie ‘Eagles of the Desert’, opgericht door migranten, zoeken naar deze stoffelijke overschotten om ze te identificeren. Zo weet de familie tenminste wat er met hun vermiste is gebeurd. Een reportage van correspondent Jurriaan van Eerten.

Terugluisteren via de website van Bureau Buitenland VPRO.

 

Meet the deported nurse aiding asylum seekers at US-Mexico border

Nogales, Mexico – Francisco “Panchito” Olachea drove up to the port of entry to the US in Nogales, Mexico last Wednesday in a four-by-four Suzuki with a broken windshield and worn-out tires.

The 57-year-old nurse, dressed in light blue scrubs with a stethoscope hanging around his neck, walked up to a small group of families waiting to speak to US immigration officials about their case for asylum.

Lourdes Gonzales was sitting with her son and daughter on a pair of old blankets with two duffel bags full of her belongings next to her.

Read on Al Jazeera

Kinderen van de Amerikaanse opiatencrisis

Radioreportage VPRO Bureau Buitenland

Phoenix, Arizona – Ontmoet de driejarige Jessie. Haar moeder was al jaren aan de drugs toen ze zwanger raakte van Jessie. Verslaafd geboren, wordt het meisje opgevangen door haar 71-jarige oudtante Cheryl in een buitenstad van Phoenix in de staat Arizona. Ze woont een paar huizen van haar vijfjarige zus, die door andere familieleden is geadopteerd.

Doordat doktoren lange tijd al te royaal zijn geweest met het voorschrijven van opiatenpillen, zijn intussen ruim twee miljoen Amerikanen aan pijnstillende medicatie verslaafd geraakt, waarna zij geregeld overstappen op straatdrugs.

Terugluisteren kan hier

Handen af van de rivier

KLAMATH RIVER, Californië – Tom Wilson draait zijn motorbootje dwars in de stroming, waardoor het hotsend richting oever beweegt. Hier is een van zijn vishoekjes. De rotsen zorgen voor een kleine draaikolk in het water, waardoor de zalm gedesoriënteerd raakt en zo nietsvermoedend in het visnet zwemt dat Wilson opspant.

“Met de hand vissen is hoe het hoort. Zo vang je niet meer dan je nodig hebt”, vertelt de 65-jarige indiaan zodra de motor is stilgevallen. Als lid van de Yurokstam leerde hij al jong vissen van zijn vader, die dat van diens vader leerde en ga zo maar door. Zoals ook het recht op visplekken binnen de indianenstam een erfenis is van vader op zoon.

Verder lezen in Trouw

In Arizona moet de evolutieleer uit de boeken

Tucson – Dat religie belangrijk is in de Amerikaanse samenleving was niets nieuws voor de dertigjarige biologieleraar David Shafer. Hij groeide op in Texas, bij streng religieuze ouders, met wie hij nooit heeft gesproken over hoe wetenschap van hem een afvallige heeft gemaakt. Als hij nieuwe mensen ontmoet kijkt hij altijd de kat uit de boom, voor je het weet zit je immers in een vermoeiende discussie.

Maar toen de directrice van Cholla High, de middelbare school waar hij sinds drie jaar lesgeeft, hem vertelde dat de toezichthouder van educatie in Arizona probeert evolutieleer uit de boeken te schrappen, schrok hij wel. Hij keek in de bèta-versie van de nieuwe wetenschapsrichtlijnen en inderdaad, daar waar ‘evolutie’ zou moeten staan, stonden onhandige omschrijvingen als ‘verandering over de tijd heen’. Het waren geen grote ingrepen, maar subtiele aanpassingen van kernbegrippen.

Lees verder in de Groene Amsterdammer

De Storm Voelen

Dit korte verhaal werd gepubliceerd in literair tijdschrift De Revisor

Bij het stoepje drukt Robert de rolstoel met de voetsteunen tegen de rand, waarna hij omdraait om het achterwaarts opnieuw te proberen. Bijna kukel ik naar voren wanneer we te schuin gaan. Ik hoor Robert binnensmonds vloeken en zeg dat we het opstapje verderop kunnen nemen. Daar lukt het vast wel.

Daarnaar onderweg zeg ik dat hij het goed doet hoor. Je bent lief voor me. Zodra we de stoep op zijn loopt een oude dame voorbij – meewarige blik – en een man met zijn autosleutels in de hand die naar ons knikt. De deur van het café wordt opengehouden door een meisje dat daarvoor opstaat van haar tafeltje, een millennial met laptop. Ze draagt een truitje waar de vormen van haar borsten goed in zichtbaar zijn en glimlacht en, oh, kijk hem eens stralen.

Continue reading

Home is where the dog is

Gepubliceerd in Haags Straatnieuws

TUCSON, Arizona – “Ik zal altijd eerst voor hem zorgen, dan pas voor mezelf”, zegt de 56-jarige Wallace terwijl hij zijn pitbull Marmaduke een aai over zijn hoofd geeft. “Als ik geld heb koop ik daarmee iets voor hem, dan pas voor mezelf. Of stel dat we steak krijgen, dan zou hij daar als eerste van mogen eten. Maar ja, dat laatste gebeurt natuurlijk sowieso niet. Haha.”

We zijn in een stadspark in Tucson, waar Wallace en zijn vriendin Abby allebei met hun honden in de schaduw van een mesquite boom zitten. Ook al is het midden november, de zon is nog altijd onverbiddelijk warm overdag. Achter zich heeft het dakloze stel een karretje staan waar hun bezittingen in zitten: een stuk plastic om op te zitten, een zak hondenvoer, een thermosfles met koel water en uiteraard dekens om de nachten buiten mee door te komen.

Continue reading

Run, hide, fight

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu op 8 februari 2018

DENVER, Colorado – De vier vrouwen wachten achter de deur van het kantoor. Vanuit de gang komt John Green aangelopen in een kogelvrij vest, een pistool in zijn hand. Zodra hij de deur openzwaait, slaat een van de vrouwen hem vanaf de zijkant tegen zijn borst, waarna ze zijn arm met het vuurwapen grijpt en hem in een armklem naar de grond brengt. De andere vrouwen springen direct bovenop hem en beginnen te slaan en te schoppen, op zijn rug en tegen zijn benen, totdat Green zich vastgeklemd op de grond overgeeft. De vrouwen staan giechelend op, een van hen excuseert zich als ze hem te hard heeft geslagen. Maar dat wuift Green weg. Hij kan wel tegen een stootje; hij geeft dezelfde training ook aan SWAT-teams en politieagenten.

‘Active shooters verwachten geen weerstand,’ zegt de 36-jarige Joe Deedon, die toe heeft staan kijken. ‘Wat de meeste schutters verwachten is dat iedereen gillend voor ze wegrent, waardoor ze een gevoel van macht krijgen. Er is dus een element van verrassing wanneer je naar hun wapen grijpt. Het kost een aanvaller drie tot vijf seconden om te reageren. Daar ligt je kans.’

Lees verder via Blendle