Kinderen van de Amerikaanse opiatencrisis

Radioreportage VPRO Bureau Buitenland

Phoenix, Arizona – Ontmoet de driejarige Jessie. Haar moeder was al jaren aan de drugs toen ze zwanger raakte van Jessie. Verslaafd geboren, wordt het meisje opgevangen door haar 71-jarige oudtante Cheryl in een buitenstad van Phoenix in de staat Arizona. Ze woont een paar huizen van haar vijfjarige zus, die door andere familieleden is geadopteerd.

Doordat doktoren lange tijd al te royaal zijn geweest met het voorschrijven van opiatenpillen, zijn intussen ruim twee miljoen Amerikanen aan pijnstillende medicatie verslaafd geraakt, waarna zij geregeld overstappen op straatdrugs.

Terugluisteren kan hier

Handen af van de rivier

KLAMATH RIVER, Californië – Tom Wilson draait zijn motorbootje dwars in de stroming, waardoor het hotsend richting oever beweegt. Hier is een van zijn vishoekjes. De rotsen zorgen voor een kleine draaikolk in het water, waardoor de zalm gedesoriënteerd raakt en zo nietsvermoedend in het visnet zwemt dat Wilson opspant.

“Met de hand vissen is hoe het hoort. Zo vang je niet meer dan je nodig hebt”, vertelt de 65-jarige indiaan zodra de motor is stilgevallen. Als lid van de Yurokstam leerde hij al jong vissen van zijn vader, die dat van diens vader leerde en ga zo maar door. Zoals ook het recht op visplekken binnen de indianenstam een erfenis is van vader op zoon.

Verder lezen in Trouw

In Arizona moet de evolutieleer uit de boeken

Tucson – Dat religie belangrijk is in de Amerikaanse samenleving was niets nieuws voor de dertigjarige biologieleraar David Shafer. Hij groeide op in Texas, bij streng religieuze ouders, met wie hij nooit heeft gesproken over hoe wetenschap van hem een afvallige heeft gemaakt. Als hij nieuwe mensen ontmoet kijkt hij altijd de kat uit de boom, voor je het weet zit je immers in een vermoeiende discussie.

Maar toen de directrice van Cholla High, de middelbare school waar hij sinds drie jaar lesgeeft, hem vertelde dat de toezichthouder van educatie in Arizona probeert evolutieleer uit de boeken te schrappen, schrok hij wel. Hij keek in de bèta-versie van de nieuwe wetenschapsrichtlijnen en inderdaad, daar waar ‘evolutie’ zou moeten staan, stonden onhandige omschrijvingen als ‘verandering over de tijd heen’. Het waren geen grote ingrepen, maar subtiele aanpassingen van kernbegrippen.

Lees verder in de Groene Amsterdammer

De Storm Voelen

Dit korte verhaal werd gepubliceerd in literair tijdschrift De Revisor

Bij het stoepje drukt Robert de rolstoel met de voetsteunen tegen de rand, waarna hij omdraait om het achterwaarts opnieuw te proberen. Bijna kukel ik naar voren wanneer we te schuin gaan. Ik hoor Robert binnensmonds vloeken en zeg dat we het opstapje verderop kunnen nemen. Daar lukt het vast wel.

Daarnaar onderweg zeg ik dat hij het goed doet hoor. Je bent lief voor me. Zodra we de stoep op zijn loopt een oude dame voorbij – meewarige blik – en een man met zijn autosleutels in de hand die naar ons knikt. De deur van het café wordt opengehouden door een meisje dat daarvoor opstaat van haar tafeltje, een millennial met laptop. Ze draagt een truitje waar de vormen van haar borsten goed in zichtbaar zijn en glimlacht en, oh, kijk hem eens stralen.

Continue reading

Home is where the dog is

Gepubliceerd in Haags Straatnieuws

TUCSON, Arizona – “Ik zal altijd eerst voor hem zorgen, dan pas voor mezelf”, zegt de 56-jarige Wallace terwijl hij zijn pitbull Marmaduke een aai over zijn hoofd geeft. “Als ik geld heb koop ik daarmee iets voor hem, dan pas voor mezelf. Of stel dat we steak krijgen, dan zou hij daar als eerste van mogen eten. Maar ja, dat laatste gebeurt natuurlijk sowieso niet. Haha.”

We zijn in een stadspark in Tucson, waar Wallace en zijn vriendin Abby allebei met hun honden in de schaduw van een mesquite boom zitten. Ook al is het midden november, de zon is nog altijd onverbiddelijk warm overdag. Achter zich heeft het dakloze stel een karretje staan waar hun bezittingen in zitten: een stuk plastic om op te zitten, een zak hondenvoer, een thermosfles met koel water en uiteraard dekens om de nachten buiten mee door te komen.

Continue reading

Run, hide, fight

Gepubliceerd in de Nieuwe Revu op 8 februari 2018

DENVER, Colorado – De vier vrouwen wachten achter de deur van het kantoor. Vanuit de gang komt John Green aangelopen in een kogelvrij vest, een pistool in zijn hand. Zodra hij de deur openzwaait, slaat een van de vrouwen hem vanaf de zijkant tegen zijn borst, waarna ze zijn arm met het vuurwapen grijpt en hem in een armklem naar de grond brengt. De andere vrouwen springen direct bovenop hem en beginnen te slaan en te schoppen, op zijn rug en tegen zijn benen, totdat Green zich vastgeklemd op de grond overgeeft. De vrouwen staan giechelend op, een van hen excuseert zich als ze hem te hard heeft geslagen. Maar dat wuift Green weg. Hij kan wel tegen een stootje; hij geeft dezelfde training ook aan SWAT-teams en politieagenten.

‘Active shooters verwachten geen weerstand,’ zegt de 36-jarige Joe Deedon, die toe heeft staan kijken. ‘Wat de meeste schutters verwachten is dat iedereen gillend voor ze wegrent, waardoor ze een gevoel van macht krijgen. Er is dus een element van verrassing wanneer je naar hun wapen grijpt. Het kost een aanvaller drie tot vijf seconden om te reageren. Daar ligt je kans.’

Lees verder via Blendle

 

Backpackers, doe eens normaal in Azië

Gepubliceerd in Trouw op 5 februari 2018

In Cambodja zijn tien toeristen opgepakt, onder wie de 22-jarige Job uit Haarlem. Ze hebben ‘pornografische’ dansen uitgevoerd vlakbij heilige tempels. De foto’s tonen inderdaad een halve orgie, met kleren aan. Vooropgesteld: ik hoop dat ze snel de Cambodjaanse bak uit mogen. Het jaar cel dat ze boven het hoofd hangt is niet best. En eigenlijk bezocht Job alleen een wild feestje.

De Cambodjanen lijken vooral een statement te willen maken. Laten zien hoe hoog de instanties de heersende traditionele waarden hebben zitten. Een beetje zoals politici in Nederland zich opeens heel heftig uitspreken over normen en waarden om stemmen te winnen. Denk aan premier Rutte met zijn ridicule doe-maar-normaal-brief in de aanloop naar de vorige verkiezingen.

Bitcoins delven lukt nergens beter dan in IJsland

Gepubliceerd op 16 november 2017

REYKJAVIK, IJsland – Op een halfuur rijden van de hoofdstad Reykjavik worden plots stoompluimen zichtbaar langs de snelweg in het landschap dat bestaat uit vulkanisch gesteente: gitzwarte lavabrokken overgroeid met een dikke laag mos, langgerekte tafelbergen die in de ijstijd onder gletsjers gevormd zijn. De stoom is afkomstig uit de geothermische centrale Hellisheiði, de op één na grootste geothermische centrale ter wereld, na een centrale in Italië.

Lees verder via De Tijd

Sneeuwpop

Kort verhaal dat werd gepubliceerd in literair tijdschrift de Revisor (02-10-2017)

Mensen denken vaak dat we met lichten naar elkaar seinen, in een morsetaal die alleen wij begrijpen. Het is eenvoudiger dan dat. Je rijdt langs elkaar, werpt een eerste blik bij elkaar in de auto, en als je allebei nieuwsgierig bent geworden maak je een ruime draai over de parkeerplaats, precies zoals wij deden. Want ook al reed hij in een Honda met roestplekken op de deur, ik zag dat hij was wat ik zocht.

Continue reading

Indianen rekenen weer op de zon

Gepubliceerd in Trouw, op 23 september 2017

LAS VEGAS, Nevada – Darren Daboda laat graag zijn grondgebied zien. Maar dan wel vanuit zijn SUV, met de airco voluit. Het is immers 45 graden buiten. Daboda leidt al zes jaar zijn stam, maar in hem zou je niet direct een indaan herkennen, zonder traditionele kleding maar in een overhemdje, als kantoorklerk. Totdat het opperhoofd uitstapt om een historisch wandelpad te laten zien, waarover ooit mormonen hun tocht door de woestijn aflegden. Daar raapt hij een lichtbruine veer van de grond. “Een roodstaartbuizerd”, zegt Daboda, de horizon afturend. “Naast de adelaar hebben we die hier ook. En die witte plant daar helpt tegen hoofdpijn.”

Lees het artikel via Trouw