Handen af van de rivier

Handen af van de rivier

KLAMATH RIVER, Californië – Tom Wilson draait zijn motorbootje dwars in de stroming, waardoor het hotsend richting oever beweegt. Hier is een van zijn vishoekjes. De rotsen zorgen voor een kleine draaikolk in het water, waardoor de zalm gedesoriënteerd raakt en zo nietsvermoedend in het visnet zwemt dat Wilson opspant.

“Met de hand vissen is hoe het hoort. Zo vang je niet meer dan je nodig hebt”, vertelt de 65-jarige indiaan zodra de motor is stilgevallen. Als lid van de Yurokstam leerde hij al jong vissen van zijn vader, die dat van diens vader leerde en ga zo maar door. Zoals ook het recht op visplekken binnen de indianenstam een erfenis is van vader op zoon.

Verder lezen in Trouw

7491b7c290b24c1380bb52dd2bb77b7b_18

Asylum seekers face long wait at border

Nogales, Mexico – Guadalupe and her two-year-old daughter have been waiting at the port of entry to the US in Nogales, Mexico for days.

The 22-year-old fled her home state of Sinaloa, Mexico more than two weeks ago after she found out the father of her daughter was part of a drug cartel in the area.

“He wanted to keep our child and he started to threaten to kill me,” Guadalupe, who asked not to use her surname, told Al Jazeera.

Read on in Al Jazeera

In Arizona moet de evolutieleer uit de boeken

Tucson – Dat religie belangrijk is in de Amerikaanse samenleving was niets nieuws voor de dertigjarige biologieleraar David Shafer. Hij groeide op in Texas, bij streng religieuze ouders, met wie hij nooit heeft gesproken over hoe wetenschap van hem een afvallige heeft gemaakt. Als hij nieuwe mensen ontmoet kijkt hij altijd de kat uit de boom, voor je het weet zit je immers in een vermoeiende discussie.

Maar toen de directrice van Cholla High, de middelbare school waar hij sinds drie jaar lesgeeft, hem vertelde dat de toezichthouder van educatie in Arizona probeert evolutieleer uit de boeken te schrappen, schrok hij wel. Hij keek in de bèta-versie van de nieuwe wetenschapsrichtlijnen en inderdaad, daar waar ‘evolutie’ zou moeten staan, stonden onhandige omschrijvingen als ‘verandering over de tijd heen’. Het waren geen grote ingrepen, maar subtiele aanpassingen van kernbegrippen.

Lees verder in de Groene Amsterdammer

De Storm Voelen

Dit korte verhaal werd gepubliceerd in literair tijdschrift De Revisor

Bij het stoepje drukt Robert de rolstoel met de voetsteunen tegen de rand, waarna hij omdraait om het achterwaarts opnieuw te proberen. Bijna kukel ik naar voren wanneer we te schuin gaan. Ik hoor Robert binnensmonds vloeken en zeg dat we het opstapje verderop kunnen nemen. Daar lukt het vast wel.

Daarnaar onderweg zeg ik dat hij het goed doet hoor. Je bent lief voor me. Zodra we de stoep op zijn loopt een oude dame voorbij – meewarige blik – en een man met zijn autosleutels in de hand die naar ons knikt. De deur van het café wordt opengehouden door een meisje dat daarvoor opstaat van haar tafeltje, een millennial met laptop. Ze draagt een truitje waar de vormen van haar borsten goed in zichtbaar zijn en glimlacht en, oh, kijk hem eens stralen.

Continue reading

Mexicanen vrezen de schietgrage grenspolitie

Nogales – Het is zes jaar geleden, maar nog altijd staan er verse bloemen bij het kruis van Jose Antonio, waar hij door een Amerikaanse grenswacht werd doodgeschoten. Het kruis staat langs de kant van een straat die letterlijk op de grens ligt: aan de ene kant huisjes met golfplaten daken, aan de andere kant metalen spijlen van acht meter hoog die Nogales verdelen en het grenshek met de VS vormen.

Hier, vertelt Taide Elena, werd haar toen zestienjarige kleinzoon door tien kogels in zijn rug geraakt. Het lukt haar nog altijd niet om het droog te houden als ze uitlegt hoe de jongen met tien gaten in zijn lichaam een stuk over de grond heeft gekropen. ‘Hij wilde de hoek om, naar huis.’

Lees verder in de Groene Amsterdammer

DSCF0280 (7)

Trump doet privégevangenissen bloeien

ELOY, Arizona – Eloy, een dorpje in de zuidelijke Amerikaanse grensstaat Arizona, bestaat uit een zanderig pleintje en een pompstation waar buurtbewoners bij de frisdrankautomaat staan te kletsen. Twee straten verderop is het restaurant van het dorp: een Mexicaans eettentje met een sterke geur van frituurvet. Boven de prullenbak hangt een poster waarop een carrière als gevangenisbewaarder wordt aangeboden, met goede arbeidsvoorwaarden. Met vier private detentiecentra is uitbater CoreCivic de grootste werkgever van het dorp.

Stadsmanager Harvey Krauss vertelt in het gemeentehuis dat de komst van CoreCivic ruim 15 jaar geleden een zegen was. Niet alleen brengt het banen naar een dorpje dat in verval is sinds de florerende katoenproductie er wegviel, Eloy krijgt van het bedrijf ook een bepaald bedrag per gevangenisbed voor het recht de gevangenis uit te baten. Daarnaast krijgt het dorp geld van de staat per inwoner, en door de gevangenis zijn er gemiddeld 7.000 extra inwoners in Eloy, dat zonder gevangenen 10.000 zielen telt.

Lees verder in De Tijd

Woestijnbier1

Woestijnbier in Arizona

Gepubliceerd in Bouillon! Magazine

Een helling van rode rotspartijen, waar cactussen metershoog uit omhoog steken, wordt een kwartier lopen verderop een vlakte van lichtbruin zandsteen met mesquitebomen die grillige bruine stammen hebben en een groen bladerdak. Na een klim van enkele honderden meters verandert alles weer, en lopen we in een bos van Gele den en eikenbomen, waar de temperatuur zomaar tien graden lager ligt dan in de woestijn.

Dit is de Arizona Trail, een wandelroute van bijna 1300 kilometer die de staat Arizona doorkruist, als een scheur van noord naar zuid. Na de Pacific Crest en de Apalachean Trail is dit de derde complete wandelroute in de Verenigde Staten; het kortste van de drie, maar qua natuur het meest veelzijdige.

Te verkrijgen via de site van Bouillon

Straatnieuws

Home is where the dog is

Gepubliceerd in Haags Straatnieuws

TUCSON, Arizona – “Ik zal altijd eerst voor hem zorgen, dan pas voor mezelf”, zegt de 56-jarige Wallace terwijl hij zijn pitbull Marmaduke een aai over zijn hoofd geeft. “Als ik geld heb koop ik daarmee iets voor hem, dan pas voor mezelf. Of stel dat we steak krijgen, dan zou hij daar als eerste van mogen eten. Maar ja, dat laatste gebeurt natuurlijk sowieso niet. Haha.”

We zijn in een stadspark in Tucson, waar Wallace en zijn vriendin Abby allebei met hun honden in de schaduw van een mesquite boom zitten. Ook al is het midden november, de zon is nog altijd onverbiddelijk warm overdag. Achter zich heeft het dakloze stel een karretje staan waar hun bezittingen in zitten: een stuk plastic om op te zitten, een zak hondenvoer, een thermosfles met koel water en uiteraard dekens om de nachten buiten mee door te komen.

Continue reading