Uncategorized

Zelfs de cactussen overleven de hitterecords in Arizona niet

Robert Anthony Villa bukt om een rode cactusvrucht van de grond te pakken. Hij toont de opengebarsten vrucht, binnenin zijn de zwarte zaadjes verweven in het draderig vruchtvlees. We proeven ervan, het smaakt naar licht zurige honing, een beetje wrang.

“Dat deze nog niet is opgegeten, is al een teken van extreme hitte”, zegt de 35-jarige onderzoeker. Hij wijst naar een saguaro, de iconische cactus, met zijarmen, van de Amerikaanse woestijn, zoals we die kennen van Lucky Luke-strips. Boven op de cactusarmen steken, zoals het hoort, plukken rode en oranje vruchten uit, maar ook langs de zijkant van de arm. Volgens Villa is dat laatste een teken dat de cactus lijdt onder de hitte: als noodmechanisme maken zij extra veel vruchten aan, om te zorgen dat het genetisch materiaal in elk geval wordt doorgegeven als de cactus sterft.

Lees verder bij Trouw

Aspirant-agenten in Amerika leren de camera in gedachten te houden: ‘Je wordt beoordeeld op die beelden’

Op het moment dat de twee agenten naar de politiewagen zijn gelopen, begint het rollenspel. Een man midden op de weg draait zich om met een mes in zijn hand. De agenten vragen om versterking, houden de man onder schot. Terwijl meer agenten in het stukje nagebouwde straat aankomen, wordt geprobeerd de man te overtuigen zijn mes neer te leggen.

We zijn bij de opleiding van de politie van Los Angeles, de LAPD, waar een groep agenten een cursus krijgt in command and control – grip krijgen op een gevaarlijke situatie. Op enkele kilometers van Hollywood voelen de nagebouwde straat en de gespeelde scenario’s als een filmset, maar de losse flodders die hier worden geschoten zijn oefening voor het echte werk.

Lees verder in Trouw

Politie in Salt Lake City probeert imago op te poetsen

Sinds politieagent Derek Chauvin vorig jaar zijn knie meer dan acht minuten op de nek van George Floyd zette, waardoor hij omkwam, vinden er in de Verenigde Staten protesten plaats tegen gewelddadig politie-optreden. De politie wil het vertrouwen graag herstellen. Agenten in het hele land hebben daarom projecten opgezet waarbij zij de gemeenschap ingaan om met de mensen in gesprek te gaan. Correspondent Jurriaan van Eerten nam in Salt Lake City een kijkje bij zo’n initiatief. Hij ging met een team agenten mee naar een middelbare school met overwegend zwarte leerlingen.

Luister de reportage bij Bureau Buitenland, VPRO

Stedelijke stilte maakt gezond en gelukkig

Wanneer we stilstaan, is het eenvoudig alle verschillende geluiden te onderscheiden. Vanuit een boom krast een kraai, verderop bij de parkeerplaats klinkt een dichtslaand autoportier, een stel met hond loopt pratend voorbij, de wind steekt ruisend op. Onder dat alles klinkt een monotoon schuivend geluid uit de verte: de snelweg I5 – die van Seattle via Portland naar San Francisco loopt.

Kortom, stil is het hier niet. Maar voor dr. Kenya Williams, die op deze zonnige zaterdagochtend het geluidsniveau in dit stadspark in Portland meet, maakt dat niet uit. “Stadsstilte hoeft niet perfect stil te zijn”, legt hij uit. “Het gaat om geluidskwaliteit. De snelweg is ver genoeg om een gevoel van een ruisende branding te geven. Dat ik de vogels nu zo duidelijk hoor, betekent dat het hier relatief erg stil is.”

Lees verder via Trouw

Ook in overwegend wit Utah heeft de zaak-Floyd indruk gemaakt

“De zwarte gemeenschap in Salt Lake?” Dash Cox schiet in de lach, staand voor de ingang van zijn boksschool. “Je hebt hier zwarte individuen. Maar een zwarte gemeenschap zal je niet hier niet vinden.”

Desalniettemin wil de 48-jarige Cox best een praatje maken. Na de zaak-Floyd afgelopen week zijn ook bij hem de emoties hoog opgelopen. “Aan de andere kant word ik bijna immuun voor de beelden op het nieuws. Terwijl die rechtszaak speelde, vielen er weer verschillende zwarte slachtoffers door politiegeweld. Maar laat ik vooropstellen: ik wil niet dat je me neerzet als iemand die de slachtofferrol aanneemt.”

Lees verder via Trouw

De daklozen van San Francisco

Al voor corona was dakloosheid een wijdverspreid probleem in de Verenigde Staten. In en rondom steden als San Francisco is het niet ongewoon om hele tentenkampen langs de kant van de weg te zien. De mensen die in die tenten wonen, hebben vaak nog wel werk, maar verdienen niet genoeg om de hoge huren te betalen. Door de pandemie raken steeds meer mensen tussen wal en schip. Ze hebben niet genoeg aan de steun die de overheid vanwege corona biedt.Correspondent Jurriaan van Eerten bezocht daklozenkampen in Oakland, in San Francisco’s Bay Area.

Luister hem via Bureau Buitenland, VPRO

In Portland gaan de Black Lives Matter-protesten door, en niet iedereen is daar blij mee

Zodra de ramen overal zijn dichtgetimmerd met spaanplaat, weet je dat je in het centrum van Portland bent. Waar de demonstraties na de dood van George Floyd – gestikt onder de knie van een politieagent – intussen uit de meeste Amerikaanse steden zijn verdwenen, is in deze stad aan de Amerikaanse westkust het protest nooit opgehouden.

Overdag komen met regelmaat groepen bijeen, in vreedzame Black Lives Matter-protesten. ’s Avonds komt een kleinere kern demonstranten, gekleed in het zwart en gehuld in capuchontruien. Bewoners kunnen je vertellen: dan bestaat de kans van ingeslagen ramen en bekladde muren. Dat het Witte Huis intussen is betrokken door Joe Biden maakt weinig uit. Een graffitileus op het federale gerechtsgebouw vat die gedachte samen: ‘Nieuwe president, zelfde imperialisme’.

Lees verder via Trouw

Californië probeert daklozen van de straat te krijgen tijdens de coronacrisis

Wanneer agent Marck Erickson en de rest van het Homeless Outreach Team van de politie over de heuvel aankomen in het Presidio Park, schrikt de groep op. Bierblikjes worden weggeborgen in een versleten tas. Naast drie jonge zwarte mannen zit een oudere dame met verlopen gezicht, weggedoken onder een deken. De agenten kennen haar naam, vragen hoe ze zich voelt.

Een van de mannen vraagt of ze worden gearresteerd, waarop Erickson hem geruststelt. “Ik wilde praten over de nieuwe opvang. Drie keer per dag eten, veel douches.” Hij toont foto’s op zijn telefoon. “Denk erover na, dan bespreken we het volgende keer. Kan ik je altijd hier vinden?”

Die opvang, dat is het congrescentrum in het centrum van San Diego. Het is geopend aan het begin van de coronacrisis, ter vervanging van kleinere opvanghuizen waarbinnen het virus zich makkelijk verspreidt. In normale tijden zijn de 150.000 dak- en thuislozen in Californië al een complex dilemma voor instanties – in sommige wijken staan rijen van tenten waarin mensen op de stoep wonen. Maar toen het coronavirus zich aandiende was duidelijk dat een uitbraak onder daklozen rampzalig kon uitpakken, aangezien zij vaak al onderliggende aandoeningen hebben.

Lees verder bij Trouw