Uncategorized

Bij Spaanse abortusklinieken mogen vrouwen niet meer worden lastiggevallen. Maar wat is lastigvallen?

Madrid, Spanje – Vanaf de metrohalte lopen ze in processie: een stuk of vijftig mensen, voornamelijk jongeren. Vooraan houdt een jongen een groot houten kruis op, daarachter zijn protestborden: “Het leven is waardevol”, en “Dit is het meest feministische dat je vandaag zal zien”. Eenmaal aangekomen bij abortuskliniek Dator in Madrid, zakt de groep op de tegenoverliggende straat op de knieën, en zo blijven zij zitten met rozenkransen in de hand, zingend en biddend.

Dit is de nieuwste anti-abortusgroep uit Spanje. Rezar no es delito, ofwel: Bidden is geen misdaad. Opgericht door jongeren als reactie op een wetswijziging afgelopen april. Niet langer staat de Spaanse staat toe dat vrouwen worden “lastiggevallen” bij abortusklinieken. Daarom mogen hen geen flyers worden toegestopt en mogen zij niet aangesproken worden. Maar bidden, dat valt volgens deze groep niet onder die wet, dus blijven ze dat doen. Zo denkt de aanwezige politie er zo te zien ook over: de paar agenten kijken alleen maar toe.

Lees verder bij Trouw

De strijd om de Spaanse kust woedt voort

Malaga, Spanje – Of je het nou vraagt aan de zongebruinde surfer die koffie schenkt in een barretje of aan de Marokkaan die een eenvoudig visrestaurant uitbaat, allemaal vertellen ze dezelfde anekdote over de opkomst van de strandtenten in Málaga. ‘Waar de vissers vertrokken en terugkwamen, wachtten de zoons trouw op hun vaders om te helpen spullen uit te laden. Daaromheen ontstonden kleine kraampjes waar visbenodigdheden en flesjes bier werden verkocht.’

De meer commercieel ingestelde verkopers begrepen al snel dat hiermee fiks geld te verdienen viel. De geïmproviseerde standjes groeiden uit tot kleine strandtenten, waar maaltijden bereid werden, en dat evolueerde steeds verder. De traditionele vissersfamilies zijn intussen al lang uit het zicht verdwenen hier op de stranden van Málaga, en daarvoor in de plaats overspoelen drommen toeristen uit binnen- en buitenland het zand. Even dorstig als hongerig zoeken die maar al te graag de strandtenten op, waar zij met hun roodverbrande lichamen even in de schaduw kunnen schuilen voor een biertje en een bordje vis.

Lees verder bij Trouw

De met uitsterven bedreigde grote kat van Spanje is terug

Over de weg loopt een man in een camouflagevestje, met een verrekijker over zijn ene schouder en een fotocamera met een opmerkelijk grote zoomlens over de andere. Emilio Rodriguez laat het raampje zakken en vraagt of de man iets gezien heeft. “Nee, nog niet.” We rijden verder door het Spaanse nationaal park Sierra de Andújar. Na een bocht in de weg is er plotseling een indrukwekkend uitzicht over de vallei. In de berm staan een busje en een auto, iets verderop een terreinwagen. Ernaast staan mensen met verrekijkers en telescopen op statief de bergwand af te turen.

“Volgens mij hebben we geluk”, zegt Rodriguez, die als gids een groep toeristen in zijn auto heeft. Enkele minuten later staat ook hij geparkeerd en heeft hij een telescoop opgesteld. Een voor een kijken de toeristen erdoorheen. Op een rots op de bergwand in de verte ligt in de ochtendzon een Iberische lynx te luieren, karakteristiek als een kat, met de voorpoten onder het bovenlichaam en de kop opgericht. Als dan uit het struikgewas naast de rots een tweede lynx verschijnt – het vrouwtje van het koppel – gaat er een zacht gejuich op onder de natuurliefhebbers.

Lees verder bij Trouw

Het viel in Portugal wel mee met het kolonialisme, toch?

Bij het Padrão dos Descobrimentos, het monument ter ere van de Portugese ontdekkingsreizigers, staan verschillende toeristen: een Amerikaans meisje poseert voor een foto, twee Aziatische vrouwen nemen een selfie. Over de rivier de Taag vaart intussen een groot cruiseschip richting de oceaan. Dit is een van de toeristische hotspots van Lissabon – de waterkant, historische gebouwen en een aantal musea liggen hier op loopafstand van elkaar, in een gebied dat bekendstaat om de goede restaurants en barretjes.

Maar wie kijkt met de ogen van de 76-jarige historica Isabel Castro Henriques, ziet hier aan de oever van de Taag de geschiedenis van Portugal. In haar boekje Roteiro Histórico de uma Lisboa Africana (‘Historische wandeltocht door Afrikaans Lissabon’) beschrijft Castro Henriques verschillende routes door de stad die de invloed van gekoloniseerd Afrika op Portugal tonen. Vanaf de kades van de Taag vertrokken vanaf het einde van de vijftiende eeuw grote zeilschepen voor ontdekkingsreizen. Het kloostergebouw Mosteiro dos Jerónimos, nu een toeristische trekpleister, was de plek waar ontdekkingsreiziger Vasco da Gama volgens de overlevering biddend de nacht doorbracht. De dag daarna vertrok hij naar wat nu India heet, waar de Portugezen hun kolonie Goa zouden stichten.

Lees verder bij Trouw

Sinaasappelboeren in Spanje willen een gelijke markt

Bernardo Ferrer plukt een sinaasappel, wijst op een oneffenheid in de schil, en laat hem op de grond vallen. Bij de volgende boom trekt Ferrer er zo nog een paar weg: te klein, beschadigd. Dit is de laatste fase in de groeicyclus, vertelt de vijftigjarige fruitboer: controle van de kwaliteit van de sinaasappels, voordat ze geplukt worden. Tussen de oranje sinaasappels zie je al kleine witte knopjes aan de takken. Het is de bloesem waarmee het volgende seizoen begint.

Het mediterraanse kustgebied ten zuiden van de stad Valencia staat bekend als de wieg van de Spaanse sinaasappelteelt. Ferrer is vierde generatie sinaasappelboer. 25 jaar geleden nam hij het fruitbedrijf van zijn vader over, die toen vanwege ziekte moest stoppen. Ferrer zal ook de laatste in deze familieketen zijn: hij vindt dat zijn kinderen het bedrijf niet moeten overnemen.

Lees verder bij Trouw

Met eigen lokale munt helpt het Catalaanse Deltebre schoenmaker en groenteboer

Dat Pneumàtics Millán een familiebedrijf is, wordt duidelijk zodra je broers Jordi en Camilo Millán naast elkaar ziet staan. Een vergelijkbare magere bouw, gemillimeterd haar en een bril. Intussen loopt vader José Millán ook tussen de auto’s. “Hoewel ik eigenlijk ben gepensioneerd”, zegt de 66-jarige erbij. Maar José is niet van plan achter de geraniums te gaan zitten. Met zijn twee zoons in de garage is het veel gezelliger.

Voor de familie Millán toont hun bedrijf wat Deltebre is: een hechte gemeenschap van een kleine elfduizend inwoners in de delta van de Ebro, midden tussen de rijstvelden waar dit Catalaanse kustgebied om bekendstaat. Vader José: “Dit is niet zo’n Spaans dorp dat leegstroomt. Onze jeugd rijdt in de ochtend in busjes naar Tarragona of Barcelona om in de bouw te werken, maar komt ’s avonds terug.” Zoon Camilo, 49 jaar, knikt: “We hebben hier bergen en strand, wat wil je nog meer?”

Lees verder bij Trouw

Het gevoel van een arbeiderswijk

Het begint al buiten op straat. Op een blok van het stadion komen de supporters van Rayo Vallecano samen, met honderden tegelijk. De sjaaltjes in het rood met wit van de club, het gezang; alles dat je in een voetbalstadion verwacht is hier eigenlijk al aanwezig. Aluminiumwerker Luis Sánchez Garcia geniet volop. “Dit is het gevoel van een arbeiderswijk”, zegt hij, met een blikje Mahou-bier in zijn hand. “We zijn trots. Of we nu straks winnen of niet.”

Rayo Vallecano is de derde club uit Madrid in de Primera Division, naast de wereldberoemde reuzen Real Madrid en Atletico de Madrid. Met de trouwe kern van supporters begon Rayo het seizoen vol energie, en ook na een aantal nederlagen gaan ze deze wedstrijd nog in als nummer elf van de twintig. Ook al wordt het deze zaterdagavond, tegen Real, een beetje David tegen Goliath, hier op straat gelooft men erin.

Lees verder bij Trouw

Deze vrijwilligers redden Spaanse honden van een gruwelijke dood

Estela de Castro wijst naar het veldje van glooiende heuvels, in de richting waar ze de zwerfhond voor het eerst zag. “Daar verderop op de weg.” Vervolgens loopt ze langs het veld naar het tunneltje aan de linkerkant, onder de weg door. “Bij deze greppel heb ik iedere middag eten achtergelaten, zodat ze hier terugkwam.”

Voor De Castro is het niet ongewoon zwerfhonden te zien. Als inwoner van dorpje Perales del Río weet ze dat jagers hier graag jachthonden uitproberen op de vele konijnen in dit rurale gebied aan de zuidkant van Madrid. “Zo weten ze welke honden het goed doen, de rest wordt achtergelaten”, legt de 43-jarige De Castro uit.

Lees verder bij Trouw

Een nieuwe partij komt op voor het lege achterland van Spanje

Antonio Palomar weet wat het betekent om afgelegen te wonen. Als chauffeur in de enige ambulance van de provincie Soria kent hij de afstanden en de staat van de wegen. Vanaf het moment van de melding tot het ziekenhuis kan zo anderhalf uur tot zelfs twee uur duren: eerst moet de ambulance bij het dorp komen, vervolgens naar een van de weinige ziekenhuizen in de stad. De 43-jarige Palomar heeft hierover legio anekdotes, die allemaal neerkomen op: hoe langer de rit naar een ziekenhuis, hoe kleiner de overlevingskans.

Voor de timide Palomar – leren jasje, grijze haren en ogen die vriendelijk glinsteren boven zijn mondkapje – waren de beloftes van politici in de afgelopen decennia dan ook geen abstract verhaal. Hij hoorde de twee grote partijen van Spanje, het conservatieve PP en het sociaal-democratische PSOE, vertellen dat de infrastructuur verbeterd zou worden. Al jaren staat een nieuw ziekenhuis op de planning voor Soria, voor bestralingsbehandelingen van kankerpatiënten. Maar de eerste steen is nog altijd niet gelegd. Intussen ziet Palomar een volgende generatie jongeren naar steden als Madrid en Barcelona trekken, vanwege gebrek aan toekomstperspectief. Voor veel inwoners van Soria voelt het als een natuurfenomeen waaraan niets te veranderen is, zoals de rivieren in de droge zomers afslanken in deze woestijnachtige hoogvlakte.

Lees verder via Trouw

Onverwachte zege geeft linkse premier Costa ruim baan in Portugal

De kiezer straft af. Als er één les is die de kleinere linkse partijen van Portugal meenemen van deze verkiezingen, is dat het wel. Het is de Portugezen duidelijk slecht bevallen dat deze partijen midden in de onzekerheid van de pandemie hun steun introkken voor de begroting van komend jaar, waardoor de minderheidsregering van de Socialistische Partij (PS) ten val kwam en er zondag vervroegde verkiezingen plaatsvonden.

De uitkomst daarvan zegt alles: zes zetels verlies voor de communisten en veertien zetels verlies voor het radicaal linkse Bloco de Esquerda. Terwijl de PS van huidig premier António Costa juist een onverwachte winst opstreek – van stad tot platteland, in praktisch elk kiesdistrict van Portugal. Met 117 zetels heeft de PS nu de absolute meerderheid in het 230 zetels tellende parlement, wat betekent dat Costa de gedoogpartijen die hem de afgelopen jaren aan een meerderheid moesten helpen, achter zich kan laten. Maar, zo maakte hij gelijk al duidelijk, de dialoog blijft open. “In een democratie regeert niemand alleen.”

Lees verder bij Trouw