Na de aanslagen waait er een rechtse wind in Ripoll

Idyllisch. Dat komt als eerste in je op zodra je over een slingerende bergweg het Catalaanse plaatsje Ripoll binnenrijdt: tussen zachtgroene bossen, langs de rustig stromende Ter, ligt het historische plaatsje pittoresk aan de voet van de Pyreneeën. Midden in het centrum staat een eeuwenoud klooster, bekend als de wieg van Catalonië.

Wie door de middeleeuwse straatjes stapt kan nog even in de idylle geloven, maar al snel worden de eerste barsten zichtbaar: dichtgetimmerde winkels, verwaarloosde gevels met afbladderende verf.

In de twintigste eeuw bloeide hier een textielindustrie, maar de economie heeft duidelijk een klap gekregen. Het is het eerste wat een paar mannen in een bar aan de rivier zeggen: ja, het is hier mooi, maar er is geen werk. En, vertellen ze er meteen bij: Ripoll staat ook bekend als de plek waar de aanslagplegers van de Ramblas in Barcelona vandaan kwamen.

Lees verder bij Trouw

Nieuwe verkiezingen of een instabiele regering

De grote verkiezingszege van rechts in Spanje is uitgebleven. Nadat in mei bij lokale verkiezingen de politieke wind ineens opmerkelijk hard uit die hoek was gaan waaien, werd verwacht dat bij de vervroegde verkiezingen van zondag een meerderheid zou worden behaald door het centrumrechtse PP en het radicaalrechtse Vox. Maar na het tellen van de stemmen bleken ze net geen meerderheid van 176 van de 350 zetels hebben behaald. Daardoor blijft Spanje achter met de grote vraag: wat nu?

Een aantal mogelijkheden ligt op tafel. De eerste is dat er opnieuw verkiezingen worden uitgeroepen, die dan waarschijnlijk plaatsvinden in december of januari. Maar het is nog altijd mogelijk dat met de huidige uitslag, hoe verdeeld die ook is, toch nog een regering gevormd wordt. De linkse premier Pedro Sánchez lijkt in dat laatste te geloven. “Deze democratie zal de formule voor bestuur vinden”, zei hij op maandag.

Lees verder in Trouw

Met een knipoog naar Franco en de Spaanse vlag in de hand

“Nazi’s zijn het. Een stelletje fascisten. Daarom heb ik die vlag hangen.” De 81-jarige Francisco Navarro duwt het rolgordijn opzij dat voor zijn open voordeur hangt om de vliegen tegen te houden, zodat hij zichtbaar wordt in het duister van zijn woning. Het is snikheet midden op deze julidag aan de Valenciaanse kust. Hier in het plaatsje Nàquera van nog geen achtduizend inwoners is het ook in figuurlijke zin behoorlijk warm en broeierig, zoals te merken is aan Navarro’s harde woorden. “Die vlag is een protest, omdat ze onze vrijheden dreigen af te nemen.”

Navarro, die tijdens zijn werkende leven sinaasappelboer was in de omgeving, vertelt dat hij oud genoeg is om de rechtse dictatuur van Franco (1939-1975) te hebben meegemaakt. Hij kijkt omhoog, alsof hij door de onderkant van zijn balkon heen een blik werpt op de kleurrijke strepen van de regenboogvlag die hij daar heeft hangen. “Die lui van Vox zijn precies hetzelfde. Dat hebben we al eens in Spanje gezien.”

Lees verder bij Trouw

Madrid zoekt verkoeling in de fontein

Zodra de fontein overgaat van harde stralen naar sproeistand, klinkt het gejuich van de kinderen die zich meteen in de waternevel haasten. Er wordt gelachen en gesprongen, op de achtergrond klinkt vrolijke bachata-muziekuit een meegebrachte speaker. Koelboxen worden geopend voor flessen fris en bier. Dit rijtje fonteinen langs de rivier in Madrid is voor inwoners dé plek om op een hete dag af te koelen.

“Nu de kinderen zomervakantie hebben, gaan we iedere dag naar een ander parkje”, vertelt de 50-jarige Oracely Montecinos. Met haar schoonzus zit ze in het gras, terwijl de kinderen van en naar de fontein rennen. “Thuis heb ik airco, maar als alleenstaande moeder heb ik het geld niet om die de hele dag te laten draaien. Dus zoeken we op het heetst van de dag overal verkoeling.”

Lees verder bij Trouw

Barcelona wordt door groene eilanden leefbaarder maar ook duurder

Voor lunchroom EatMyTrip staat een rij. De gelukkigen die een tafeltje op het terrasje hebben bemachtigd, zijn een Amerikaans stel en wat Duitse jongens. Ze fotograferen enthousiast hun brunch van eggs benedict en cappuccino’s, waarvan de melk is gekleurd in dezelfde zuurstokkleuren die de complete tent uitstraalt. Een vorkheftruck komt de hoek om met een bankje dat hier op de kruising van Consell de Cent en Carrer de Girona moet worden geplaatst. Het autoluwe plein, dat deze voorheen drukke verkeersader in Eixample zal worden, is bijna klaar.

Dit is een van Barcelona’s superilles (supereilanden in het Catalaans), deel van een ingrijpende groene hervorming. Het asfalt heeft plaatsgemaakt voor bloembakken en zand, de verkeerslichten zijn vervangen door bomen. Alleen al in de wijk Eixample wordt in totaal 33 kilometer straat autoluw en ruim twintig drukke kruispunten veranderen in eilanden van groen. Barcelona promoot de superilles internationaal, en helpt steden als Berlijn en Parijs vergelijkbare plannen te implementeren.

Lees verder bij Trouw

De BedrogBus tourt door Spanje om desinformatie en oplichting te bestrijden, maar niet iedereen is daar blij mee

“Heb je weleens een bericht gekregen dat van je bank leek te komen?” Met die vraag spreekt Marina Lacalle voorbijgangers aan op het centrale plein van Mora. Sommigen lopen gelijk door, anderen blijven staan en luisteren naar wat deze roodharige vrouw hen te vertellen heeft. Bewapend met informatiefolders legt ze uit hoe belangrijk het is om altijd na te denken voordat je op die link klikt, of het liefste de bank zelf te bellen om te controleren of het klopt.

Lacalle is op pad met de BuloBús – de BedrogBus – voor een wekenlange tour door Spanje, van Catalonië tot Andalusië tot Galicië, om overal in kleinere steden voorlichting te geven over desinformatie en oplichting. Als samenwerking van de Spaanse factchecker Maldita en het Amerikaanse Google News mikt de organisatie voornamelijk op ouderen van boven de 65 , waarvan volgens eigen onderzoek meer dan de helft stelt niet voldoende toegerust te zijn om oplichting en desinformatie te herkennen. Het is een serieus probleem in een land dat snel vergrijst.

Lees verder bij Trouw

Op les bij de Spaanse brandweer

Achter de brandweerkazerne ligt een stapel stro klaar. Langgerekt, in verschillende hopen: het stelt een reeks heuvels met begroeiing voor, met een dalletje tussen twee hoger gelegen gebieden in. Wanneer een van de brandweermannen naar voren stapt om met een benzinebrander de stapel aan één kant aan te steken, zien we het vuur bewegen zoals dat bij een natuurbrand zou gaan.

Edgar Nebot, brandweerman hier in Catalonië, wijst: het vuur trekt knisperend langs de ene helling met de wind mee tot het hoogste punt, daar zie je de rook aan de ene kant terwijl het vuur juist linksom wordt getrokken. Het vuur beweegt zich traag tegen de wind in, waardoor zodra het dalletje is bereikt een duidelijk verschil ontstaat op de twee heuvelflanken van de tweede top: aan de ene kant gaat het vuur snel en aan de andere kant langzaam.

Lees verder bij Trouw

Als deze kerk zichtbaar wordt, heeft Spanje een probleem

Het is niet moeilijk te zien tot waar het water normaal staat. Rondom in de vallei is de lijn zichtbaar, als bij een leeggelopen badkuip – erboven staan de bomen, eronder is het enkel nog kale rots. De hitte van de zon, hoog aan een strakblauwe hemel, slaat neer op een aantal bezoekers die naar de oever wandelen. Waar de kleigrond naast het pad is drooggevallen, is een grillig patroon van barsten zichtbaar.

Bezoeker Raul Hernaez kijkt omhoog, naar de kerk iets verderop op de heuvel, en wijst naar de spitse toren. “Kijk, daar lag ik vorig jaar nog in mijn kayak naast in het water. Dat kwam bijna tot aan de punt van die toren.” Hij schiet in de lach. “Het is echt waar. Toen stak alleen dat topje nog uit het water. Nu staan we hier helemaal beneden.”

Lees verder bij Trouw

Málaga haalt Silicon Valley naar de Costa del Sol

Vanaf het dakterras van Terraza La Merced is het uitzicht spectaculair. Eerst de rommelige daken van de stad, daarachter de heuvel met daarop het Castillo de Gibralfaro: een veertiende-eeuws Moors kasteel. ’s Avonds wordt deze ruïne van onderaf verlicht, waardoor het op een bijna onheilspellende manier boven het centrum van Málaga uittorent. Nadat de eerste mensen hier op het dakterras zijn binnengedruppeld en met een drankje staan te kletsen, introduceert de organisator van het evenement zichzelf.

In een corporate-outfit – trui over een overhemd, haar in een strakke scheiding – vertelt de Duitse Andreas Hofmann dat hij een netwerk van spirituele ondernemers is gestart om gelijkgestemden bij elkaar te brengen. Op een luchtige manier zoals vanavond, met een drankje in de hand uitkijkend over de daken van de stad, maar ook bij cursussen en zo nodig bij een-op-eensessies met Hofmann zelf. Als je hier en daar een praatje maakt, is het nog lastig om gelijk te zien wat deze groep bij elkaar brengt: er is de Roemeense vrouw die op afstand in de IT werkt, er is een Brit die via astrologie voorspellingen doet over de fluctuaties in de bitcoinprijs. En een Poolse twintiger strak in pak vertelt dat hij vanuit een Pools makelaarskantoor hier panden opkoopt om te verhuren, want Málaga is booming.

Lees verder bij Trouw

In de eenzame brandtorens van Portugal

Het belangrijkste is goed te kijken. Simpelweg staan en de horizon afturen: naar de bergen in de verte en de kleine dorpjes, naar de wegen die langs de bergwanden kronkelen en de uitgestrekte bosgebieden in de vallei. En goed kijken, dat heeft Vasco Costa wel geleerd in de 34 jaar die hij in deze afgelegen wachttoren heeft doorgebracht, in een rond metalen kamertje met een doorsnede van een meter of drie.

Waar de leek voorbij een heuvel een opklimmende rookpluim zou vermoeden, weet Costa dat het niets meer is dan een wolk stof, veroorzaakt door werkzaamheden aan een nieuw treinspoor. Of neem die andere rookpluim, daar aan de horizon honderdtachtig graden de andere kant op, daarvan weet hij dat het een fabriek is. Het valt zonder overdrijven te zeggen dat Costa iedere boom en iedere uitstekende rots in het landschap rondom de toren weleens heeft bekeken in al de jaren dat hij hier als brandwacht voor de Portugese Nationale Garde (GNR) werkt.

Lees verder bij Trouw